จูบของฟู่จิ่งเฉินร้อนแรงและบ้าคลั่ง กู้เนี่ยนถูกจูบจนสมองพร่าเลือนไปหมด
ในภวังค์ เธอถูกวางลงบนเตียงอย่างนุ่มนวล
แรงแขนของฟู่จิ่งเฉินฟื้นคืนกลับมาได้เจ็ดแปดส่วน เขาสามารถอุ้มกู้เนี่ยนขึ้นได้อย่างง่ายดาย เตียงในห้องนอนถูกทำไว้เตี้ย เขาใช้ไม้ค้ำยันช่วยพยุงตัวขึ้นมาบนเตียงด้วย
มีพื้นที่มากขึ้น เขายิ่งทำอะไรได้ถนัดมือ...
ตั้งแต่ขาเริ่มมีความรู้สึกนิด ๆ ฟู่จิ่งเฉินก็ไม่เก็บกั้นความรู้สึกที่มีต่อกู้เนี่ยนอีกต่อไป แถมเมื่อคืนยังปลดล็อกสกิลใหม่อีก
ตอนนี้ฝ่ามือแข็งแรงของเขาแตะลงบนแก้มเนียนของกู้เนี่ยน แล้วลากไล่ลงไปเรื่อย ๆ
ปลายนิ้วสากเสียดสีจนผิวของกู้เนี่ยนซ่าไปทั้งตัว
กู้เนี่ยนกอดตอบเขา ครางเบา ๆ ว่า "ฟู่จิ่งเฉิน..."
ฟู่จิ่งเฉินบดริมฝีปากของเธอ ลมหายใจร้อนผ่าวพ่นใส่หน้าเธอ "เนี่ยนเนี่ยน อยากเป็นสามีภรรยาจริง ๆ กับเนี่ยนเนี่ยน..."
เสียงเขาแหบพร่าจนไม่เหมือนตัวเอง เต็มเปี่ยมด้วยความปรารถนาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "เนี่ยนเนี่ยน ขาผมจะหายเมื่อไหร่ อยากจะ..."
เมื่อครู่ถูกกู้เนี่ยนแกล้งเล่น ฟู่จิ่งเฉินตอนนี้ภายในกายพลุ่งพล่านอย่างรุนแรง เขาไม่อยากรออีกเลยแม้แต่นาทีเดียว แต่ส่วนลึกในใจก็รู้ดีแก่ใจว่าต้องรอ ดังนั้นเขาจึงได้แต่พันพัวกับกู้เนี่ยน