ทางฝั่งหญิงสาวผ้าดาครอน สองคนนั้นตกใจกลัวสุดขีด วิ่งเตลิดไปบนถนนเปล่าเปลี่ยวดั่งแมลงวันไร้หัว
ทันใดนั้น ร่างทั้งสองก็โซเซ ก่อนจะพากันล้มลงไปในไร่ข้าวโพดข้างทาง
เมื่อมองเห็นชายร่างใหญ่ตรงหน้า ทั้งคู่ก็ร้องลั่นด้วยความตกใจ “อ๊าก! ช่วย...”
แต่เพิ่งส่งเสียง ก็ถูกปิดปากและมัดขามัดแขนอีกครั้ง
ชายทั้งสองไม่ใช่ใครอื่น คือเหล่าซานกับเหล่าซื่อที่ชายหนวดเคราเอ่ยถึงนั่นเอง
ผู้หญิงสองคนนี้ไม่ได้ผ่านมือพวกเขา จึงไม่รู้จัก
“ช่างเหมือนเหยียบรองเท้าเหล็กจนทะลุก็หาไม่พบ แต่ได้มาโดยไม่ต้องออกแรงเลย รีบพากลับไป!” เหล่าซานว่า
มองดูแนวกำบังธรรมชาติรอบด้าน จู่ ๆ เหล่าซื่อก็เอ่ยขึ้น “ซานเกอ ท่านพี่ใหญ่บอกว่าทำงานนี้เสร็จแล้วก็เปลี่ยนที่ซ่อนสักพัก พวกเราฉวยโอกาสนี้พักผ่อนสักหน่อยดีไหม...”
เขามองไปที่ผู้หญิงใต้มือด้วยท่าทีลามก หมายความชัดเจนโดยไม่ต้องอธิบาย
เหล่าซานเหลือบดูเวลากลางคืน แล้วมองผู้หญิงผิวขาวหน้าตาดีใต้มือ ก็เกิดความคิดเช่นกัน
เร็ว ๆ นี้แหละ
ต้นข้าวโพดหักโค่นลงจากการกระทำรุนแรงของพวกเขา เกิดเสียง “เปรี๊ยะ” ดังกรอบ ในความมืด เสียงเสื้อผ้าถูกฉีกกระชากนั้นบาดหูเป็นพิเศษ คละเคล้าด้วยเสียงครวญครางที่พยายามสะกดกลั้นและเสียงหอบหายใจ......