"ฉู่ฉู่!" ฮั่วฟางหย่าดีใจ รีบวิ่งตามไปติด ๆ
กู้เนี่ยนหันไป เห็นเด็กสาวที่ดูอายุไล่เลี่ยกับเธอ แต่การแต่งตัวทันสมัยกว่าเธอมาก
เธอเดา "คุณคือคุณอาเล็กของฉู่ฉู่เหรอ?"
ฉู่ฉู่เห็นคุณอาเล็ก ไม่ได้ตื่นเต้นอะไรนัก เอ่ยเสียงใส ๆ "คุณอา คุณอาเล็ก คุณอาเขย พี่ชาย"
ฮั่วฟางหย่าก็กำลังสำรวจกู้เนี่ยนอย่างละเอียด สายตากวาดผ่านเสื้อเชิ้ตผ้าฝ้ายธรรมดาและกางเกงผ้าสีดำของกู้เนี่ยน แววตาฉายแววยโสที่มีมาแต่กำเนิด แต่เมื่อสายตาเลื่อนไปที่ใบหน้าของกู้เนี่ยน รูม่านตาพลันหดเกร็ง
ให้ตายเถอะ ผู้หญิงคนนี้ผิวเหมือนไข่ปอกเปลือก ภายใต้แสงแดดขาวเนียนเป็นประกาย แทบมองไม่เห็นรูขุมขน ดีกว่าผิวเธออีก!
ในดวงตาฉายแววริษยา เสียงเจืออารมณ์ "ใช่ ฉันเองคุณอาเล็กของฉู่ฉู่"
จากนั้น สายตาก็จับจ้องไปที่ฉู่ฉู่ พาลเอาความหงุดหงิดที่เซียวหรานทำให้มาลงที่ฉู่ฉู่
"ฉู่ฉู่ ยังไม่รีบมาหาคุณอาเล็กอีกนะ หนูเนี่ยนะซนจริง แก่นี่ชอบวิ่งแจ้น ทำเอาที่บ้านเป็นห่วงกินไม่ได้นอนไม่หลับทุกวันทุกคืน ตัวแกเองกลับอ้วนท้วนพุงพลุ้ย ดูสิคุณอาเล็กจะตีก้นให้เข็ด ไม่ให้ไปวิ่งพล่านอีก!"
ฉู่ฉู่ไม่ชอบเธออยู่แล้ว ฟังแบบนี้จะยอมเข้าไปหาได้ยังไง รีบกระชับคอกู้เนี่ยนแน่น ออกแรงสุดฤทธิ์ดึงไปข้างหน้า "กลัว คุณอาไป หาพี่ชาย กลับบ้าน"
ฮั่วฟางหย่ายิ่งเดือดดาล ชี้จมูกฉู่ฉู่ด่า "ยัยเด็กเนรคุณนี่ คุณอาเล็กตามหาหนูจนข้อเท้าแพลง หนูกลับไปสนิทกับคนนอก มาหาคุณอาเดี๋ยวนี้นะ!"