เห็นเขาดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดอีก กู้เนี่ยนก็เอ่ยช้า ๆ ว่า "โอ้? รู้สึกยังไงเหรอ?"
ฟู่จิ่งเฉินหน้าแดงตอบ "คัด......อยากฉี่......"
กู้เนี่ยนมองอย่างสนใจ "อ้อ ฉันดูหน่อยสิ......"
เห็นเขากำผ้าห่มแน่น เธอก็เลิกคิ้วถาม "นายดึงแน่นขนาดนี้ ฉันจะถอดเข็มยังไง?"
ฟู่จิ่งเฉินชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ เปิดผ้าห่มออก พอกู้เนี่ยนอ้าปากค้าง เขาก็หน้าแดงจนเหมือนเลือดจะซึมออกมา แต่ก็อดทนไม่ส่งเสียง
เป็นจริงดังคาด มันตั้งชันขึ้นมา
ให้ตายสิ
ของดีเลิศเลย
กู้เนี่ยนไม่อยากเชื่อว่าวันหลังเธอจะได้กินดีขนาดนี้?
กลัวความสุขในอนาคตจะพังเพราะมันคั่งค้าง เธอรีบถอดเข็มออก
ฟู่จิ่งเฉินห่มผ้าเรียบร้อยแล้วถึงถามอย่างลำบากใจว่า "ข้างบนรู้สึกได้ แต่ข้างล่าง......ทำไมยังไม่รู้สึกเจ็บเลย......"
กู้เนี่ยนเก็บความคิดทะลึ่งในหัว แล้วตอบสั้น ๆ ว่า "อีกเจ็ดวันค่อยฝังเข็มอีกครั้ง ก็จะรู้สึกเหมือนกันหมด ตอนนี้คือ......ใช้ได้ แต่มีลูกไม่ได้"
อืม อธิบายได้ตรงประเด็น
ฟู่จิ่งเฉินเงียบไปพักหนึ่งแล้วถามอีกว่า "ทำไมต้องเจ็ดวัน? แล้วขาผมล่ะ?"
เขาได้ความรู้สึกที่หายไปนานกลับมา ในใจจึงเกิดความหวังอื่น
กู้เนี่ยนหาวหวอดก่อนตอบว่า "การแพทย์แผนจีนให้ความสำคัญกับการค่อยเป็นค่อยไป เส้นลมปราณที่ขาของนายอุดตันหนักมาก ต้องบำรุงเลือดลมให้เต็มที่แล้วค่อยฝังเข็ม ส่วนตรงนี้ของนาย อะแฮ่ม ไตไม่เป็นไรก็ไม่มีเรื่องใหญ่ อุดตันไม่มาก จึงฝังเข็มระบายหยางในครึ่งบนได้ทันที เจ็ดวันเป็นรอบ เพื่อให้ร่างกายปรับตัวกับการเปลี่ยนแปลงตอนนี้ ไม่งั้นกลัวร่างนายจะรับไม่ไหว"