กู้เนี่ยนดูนาฬิกา จิบน้ำหนึ่งอึก แล้วบอกว่า "อืม เวลาพอดีเลย ถอดเข็ม"
กู้เนี่ยนถอดเข็มฝังเข็มเสร็จ เซวียเส้ากวงสูดหายใจเข้าอีกครั้ง
ลมหายใจนี้ สูดเข้าลึกและยาว
เขาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ "ว้าว สุดยอดไปเลย ปอดซ้ายของผมไม่เจ็บเลยสักนิด รู้สึกดีขึ้นเต็มที่เลย"
สายตาที่มองกู้เนี่ยนเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อและชื่นชม "พี่สะใภ้ดูเด็กกว่าผมอีก ฝีมือแพทย์นี่เหลือเชื่อจริง ๆ เข็มเดียวก็แทงอาการเจ็บหน้าอกของผมหายได้ ท่านเทพหมอจริง ๆ"
กู้เนี่ยนกระแอมเบา ๆ "ก็ไม่ได้วิเศษขนาดนั้น ปอดของคุณต้องฟื้นฟู ต่อไปอย่าไปให้น้ำเกลืออีกเลย ฉีดยาแก้อักเสบตลอดผลข้างเคียงต่อร่างกายเยอะมาก เปลี่ยนมากินยาจีนแทนเถอะ ครึ่งเดือนผมรับรองว่าคุณจะไม่มีร่องรอยของโรคเลย"
ได้ยินดังนั้น เกิงฉางชิงถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก
ฟู่จิ่งเฉินเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจที่ได้ร่วมยินดี
เซวียเส้ากวงไม่กลัวเลือดออกไม่กลัวเสียเหงื่อ แต่ค่อนข้างกลัวเข็มเล็ก ๆ พอได้ยินว่าไม่ต้องให้น้ำเกลือทุกวันอีกแล้ว ก็จัดการทำท่าคารวะแบบนักสู้ขอบคุณกู้เนี่ยนทันที และควักเงินทั้งหมดที่มีในตัวออกมา
"พี่สะใภ้ครับ นี่เป็นค่ายาและค่ากินของผมครึ่งเดือน ไม่รู้จะพอไหม?"
ฟู่จิ่งเฉินไม่ทันมองก็ยกมือทุบไหล่เขาหนึ่งหมัด "พูดเรื่องเงินอีก ก็ไสหัวไป ยังจะกินข้าวไหม?"
เซวียเส้ากวงหัวเราะแหะ ๆ "ผู้พันไม่รับก็ปล่อยให้ไอ้เฒ่านั่นกอบโกยไปฟรี ๆ"
ไอ้เฒ่าบ้านเขาคุมเขาเข้มงวด ทุกเดือนให้เขาส่งเบี้ยเลี้ยงกลับบ้านครึ่งหนึ่ง อุตส่าห์มาอยู่บ้านผู้พันสักพัก บอกว่าจะซื้อของบำรุงให้ผู้พันบำรุงร่างกาย ไอ้เฒ่านั่นจะอ้างว่าไม่ให้ได้ยังไง?