ฟู่จิ่งเฉินตัวสั่นอย่างรุนแรง
กู้เนี่ยนบอกว่าชอบเขา?!
ก่อนหน้านี้กู้เนี่ยนก็เคยให้เขาบอกว่าชอบเธอ แต่เขาก็เอาแต่หลีกเลี่ยงหัวข้อนี้มาตลอด
เขาเป็นคนพิการ คนพิการที่กระทั่งเอวยังยืดตรงไม่ได้ มีสิทธิ์อะไรไปบอกว่าชอบเธอ
หรือจะพูดอีกอย่าง ความชอบของเขามันมีค่าอะไร!
ไม่มีค่าแค่ไหน ยังจะกลายเป็นบาปที่ถ่วงกู้เนี่ยนอีก
แต่กู้เนี่ยนบอกว่ารักษาขาเขาได้ ให้เขาให้โอกาสพวกเขาเอง
เขาจะไม่คิดเลยได้อย่างไร
เขาหวังให้กู้เนี่ยนรักษาขาเขาได้
สิ่งที่เขาหลีกหนีมาตลอดคือความชอบของกู้เนี่ยน...
สัมผัสได้ถึงร่างเล็กที่ซุกซนอยู่ในอ้อมกอด เขารู้ว่าตัวเองหนีไม่พ้นอีกแล้ว
เธอถามว่าเขาชอบเธอไหม?
จะเป็นไม่ชอบได้อย่างไร?
เขาชอบเธอจะตาย
กู้เนี่ยนช่างกล้าหาญ เธอเดินมาถึงเก้าสิบเก้าก้าวเพื่อเขา รอแค่ให้เขาก้าวเท้าสุดท้าย
เขามีดีอะไรถึงสมควรได้รับ!
ในอกเหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังปะทุ มือที่วางบนท้องของกู้เนี่ยนค่อย ๆ โอบรอบเอวของเธอ อารมณ์ที่เก็บกั้นของฟู่จิ่งเฉินก็ไหลทะลักออกมาอย่างห้ามไม่อยู่
เขากอดกู้เนี่ยนไว้แน่น กระซิบเรียกชื่อเธอ: "เนี่ยนเนี่ยน เนี่ยนเนี่ยน..."
ซ้ำไปซ้ำมา...
"เนี่ยนเนี่ยน ขอโทษนะ ผมไม่ควรไม่ไว้ใจคุณ... ไม่ควรไล่คุณไป... ต่อจากนี้จะไม่ทำอีกแล้ว..."
เขาพูดขอโทษกู้เนี่ยนพร่ำเพรื่อ...
แต่กู้เนี่ยนไม่ได้ยิน
ตอนฟู่จิ่งเฉินกอดเธอด้วยตัวเอง และเปลี่ยนปากเรียกเธอว่า "เนี่ยนเนี่ยน" นั้น จิตใจของเธอคลายลง ความง่วงก็ถาโถมเข้ามาเหมือนคลื่น เธอหลับไปเลย