เห็นสายตาสองสาวจากชนบทกลุ่มปัญญาหลบหลีก กู้เนี่ยนไม่ได้พูดอะไรอีก ร่ำลาหัวหน้าหน่วยใหญ่แล้วก็จากไป
พอกู้เนี่ยนไปแล้ว สาวกลุ่มปัญญาทั้งสองจึงเอ่ยถาม
"หัวหน้าหน่วยใหญ่ สหายกู้คนนั้นชื่ออะไรเหรอคะ? เป็นสาวในหน่วยของเราเหรอคะ?"
หัวหน้าหน่วยใหญ่ตอบว่า "กู้เนี่ยน เธอไม่ใช่สาวในหน่วยของเรา แต่แต่งงานกับทหารที่ได้รับเกียรติคุณชั้นหนึ่งของหน่วยเรา"
เวินลี่น่ามองเฉียวเหยียนแวบหนึ่ง ในดวงตาเต็มไปด้วยความอิจฉาที่ปิดบังไม่มิด
"สามีเธอเป็นทหารที่ได้เกียรติคุณชั้นหนึ่งเหรอ?"
เวินลี่น่าคือหญิงสาวผ้าดาครอนสีขาวในคืนนั้น ส่วนเฉียวเหยียนคือหญิงสาวผ้าดาครอนสีชมพู
หัวหน้าหน่วยใหญ่ไม่ได้ยินอารมณ์ในน้ำเสียงของเธอ เดินพลางพูดไปด้วย
"สหายกู้เป็นสหายที่ดีที่เปี่ยมด้วยความรักและคุณธรรม หายากจริง ๆ ดูแลสามีของเธออย่างดีเยี่ยมไม่ขาดตกบกพร่อง"
"ดูแล?"
"สามีสหายกู้สละเพื่อชาติ ตอนนี้เป็นอัมพาตอยู่บนเตียง"
"อัมพาตงั้นเหรอ?!"
เวินลี่น่าเกือบจะหลุดหัวเราะออกมา แต่เธอเก็บอาการได้ดี
เรื่องที่กู้เนี่ยนทำให้เธอต้องเสียความบริสุทธิ์ ในที่สุดเธอก็มีเรื่องให้สะใจบ้างแล้ว
ถ้าคืนนั้นกู้เนี่ยนไม่คิดว่าตัวเองฉลาด เธอก็คงไม่ถูกผู้ชายสองคนข่มขืนติด ๆ กันหรอก
พอคิดถึงเรื่องนี้ แววตาของเวินลี่น่าก็ลุกโชนด้วยความโกรธไม่รู้จบอีกครั้ง
แต่ในวินาทีต่อมา มันก็ถูกแทนที่ด้วยความผิดหวังเต็มดวงตา
"หัวหน้าหน่วยใหญ่ พวกเราสาวกลุ่มปัญญาทุกคนต้องนอนในห้องนี้ห้องเดียวเหรอคะ?"
หัวหน้าหน่วยใหญ่ทำเป็นไม่เห็นความแปลกใจ "บ้านในหน่วยมีไม่พอ แบ่งให้พวกเธอกลุ่มปัญญาได้แค่สองเรือน ผู้ชายห้องหนึ่ง ผู้หญิงห้องหนึ่ง ถ้าพวกเธอว่าแออัด ก็ไปคุยกับคนในหน่วย ดูว่ามีบ้านไหนยอมให้พวกเธอไปอยู่ไหม?"