ตอนที่ลู่เหวินกับหลี่อวี้ฉินมาถึง ก็เห็นภาพหวานชื่นของคู่รักที่เพิ่งแต่งงานใหม่พอดี ลู่เหวินก้าวเท้าจะเข้าไปถามกู้เนี่ยน แต่ถูกหลี่อวี้ฉินดึงกลับมา
หลี่อวี้ฉินปิดประตูลานบ้านให้ทั้งสองอย่างรู้งาน แล้วพูดอย่างสะใจ
"ลู่เหวิน ฉันบอกแล้วว่าน้องสะใภ้ไม่มีทางหนี ต้องมีธุระด่วนถึงกลับมาช้า นี่ไง กลับมาแล้ว!"
เพราะว่าเธอ "จับตาดู" กู้เนี่ยนไม่ดี สองวันมานี้จึงโดนสามีประชดไม่เว้นวัน
ช่างน่าโมโหจริง ๆ
ที่สำคัญ เธอยังเถียงอะไรไม่ได้อีก
ตอนนี้กู้เนี่ยนกลับมาแล้ว เธอต้องได้โอกาสทวงคืนเสียหน่อย
"ผู้หญิงเราต่างจากพวกผู้ชายโสโครกนะ ผู้หญิงให้ความสำคัญกับความรู้สึกมากที่สุด น้องสะใภ้ดีกับจิ่งเฉินยังไง พวกเราก็เห็นอยู่ทนโท่ ทำไมพวกนายถึงคิดกับเธอแบบนั้น!"
ลู่เหวิน: "!!!"
ทำไมเขารู้สึกว่าเมียเขากำลังกระทบกระเทียบเขาอยู่ แต่ก็หาหลักฐานไม่ได้
เขาพูดดักคอ: "ไม่หนีก็ดีที่สุด..."
หลี่อวี้ฉินเตะเขาทีหนึ่งอย่างเจ็บใจ
ลู่เหวินแยกเขี้ยวใส่เธอ: "อีหน้าด้าน กล้าดียังไงมาชกต่อยกับข้านอกบ้าน ดูเถอะกลับบ้านข้าจะจัดการแกให้หลาบจำ!"
พูดจบก็จ้องไปยังจุดหนึ่งตามร่างกายเธออย่างเจ้าเล่ห์
หลี่อวี้ฉินหน้าแดง: "ไร้ยางอาย!"
พูดจบก็วิ่งกลับบ้านด้วยความเขินอาย
ลู่เหวินฮึดฮัด วินาทีต่อมาก็เห็นหัวหน้าหน่วยใหญ่วิ่งกระหืดกระหอบมา เขาจึงรีบทำหน้าจริงจังถามว่า: "หัวหน้าหน่วยใหญ่ รีบร้อนไปไหน?"
"ฉันได้ยินว่าสหายกู้กลับมาแล้ว จะไปดูหน่อย"
สมองแล่นฉับ ลู่เหวินรีบคว้าตัวหัวหน้าหน่วยใหญ่ไว้: "กลับมาแล้วครับ ผมเพิ่งไปดูมา ตอนนี้คู่รักกำลัง... ละลายความคิดถึงกันอยู่ ถ้าหัวหน้าไม่มีธุระด่วน เอาไว้พรุ่งนี้ค่อยไปดูเถอะครับ"