ฟู่จิ่งเฉินไม่กระพริบตา กลืนยาสองเม็ดตามที่กู้เนี่ยนป้อนให้ ก่อนจะถามว่า “เนี่ยนเนี่ยน เธอก็ต้องถ่ายพยาธิบ้างไหม?”
กู้เนี่ยนหยิบยาออกมาอีกสองเม็ด “ก็ถ่ายบ้างเหมือนกัน”
พอเห็นกู้เนี่ยนกลืนยาลงไป ฟู่จิ่งเฉินก็บีบแก้มเล็ก ๆ ของเธอเบา ๆ แล้วหมุนรถเข็นไปทำอาหารเย็น กู้เนี่ยนเดินตามไป “ฉันทำเอง เธอสุมไฟก็พอ”
เห็นว่าเด็กน้อยกินบะหมี่ตอนกลางวันลำบาก อาหารเย็นกู้เนี่ยนจึงทำซุปเกี๊ยวน้ำ เหมาะกับเด็กที่สุดเลย
แล้วก็ผัดมะเขือม่วงสับใส่หมูสับ ยำแตงกวาฉีกอีกจาน
อาหารเย็นง่าย ๆ ก็เสร็จแล้ว
กับข้าวเพิ่งวางบนโต๊ะ เด็กน้อยก็เดินดมกลิ่นหอมมา พูดงึมงำ “หอม อะหย่อย ป้าหล้า ไม่อด”
เธอพูดเก่งจำกัด แต่กู้เนี่ยนก็ฟังเข้าใจ นี่มันชมเธอนี่นา หมายความว่าอยู่กับเธอดี ไม่ต้องหิว
กู้เนี่ยนบีบแก้มเล็ก ๆ ของเด็กน้อยเบา ๆ “ฉู่ฉู่เป็นเด็กดี ที่บ้านเธอยังมีคนอื่นอีกไหม?”
ฉู่ฉู่ตอบด้วยเสียงอ้อแอ้ว่า “อากง กิ๊ดถึงอากง”
“งั้นพรุ่งนี้เราไปหาอากงกันดีไหม?”
ฉู่ฉู่พยักหน้า “หาอากง มานี่”
เห็นฉู่ฉู่ทำท่าทางเหมือนเป็นธรรมดา กู้เนี่ยนก็อดขำไม่ได้ ไม่รู้ทำไม เธอถึงถูกใจเด็กน้อยคนนี้จังเลย
ตอนนั้นเอง เสียงซุนซิ่งฮวามาจากข้างนอก
กู้เนี่ยนรีบบอกให้คนนั่งลงกินข้าวด้วยกัน “คุณป้า นั่งกินด้วยกันสิ”
พูดจบ เธอไปหยิบชามกับตะเกียบที่ครัว แต่ซุนซิ่งฮวาปฏิเสธ “บ้านป้าหุงข้าวไว้แล้ว ป้าได้ยินหัวหน้าหน่วยใหญ่บอกว่าบ้านลูกเก็บเด็กผู้หญิงมาเลี้ยงก็เลยมาดู อุ๊ย สวยกว่านี้ไม่มีแล้ว สวยเหมือนตุ๊กตาปีใหม่เลย”