“คุณอาเล็กครับ ผ่านมาหนึ่งวันหนึ่งคืนแล้ว ก็ยังหาน้องไม่เจอ พวกเราแจ้งตำรวจเถอะครับ” เซวียนเซวียนร้องไห้จนตาบวมแดง
ฮั่วฟางหย่าห้ามไว้ “ไม่ได้นะ ถ้าเรื่องทะเบียนบ้านของเธอกับฉู่ฉู่ยังไม่เรียบร้อย ถ้าตำรวจหนุ่มสอบปากคำ ความลับไม่แตกหมดหรือไง หรือว่าเธออยากกลับไปอยู่กับพ่อแม่เธอที่เกาะร้างนั่น?”
เซวียนเซวียนร้อนใจจนตาแดง “ผมยอมกลับไปอยู่กับพ่อแม่ที่เกาะร้างดีกว่า จะได้ไม่ทำให้น้องหายไป”
เมื่อเห็นเซวียนเซวียนจะไปแจ้งตำรวจ ฮั่วฟางหย่าที่อยู่บนเตียงรีบลุกขึ้นมาดึงตัวเขาไว้ “เธอจะไปก็ได้ แต่อย่ามาซัดทอดฉันนะ...”
ยังพูดไม่ทันจบ ข้อเท้าก็เกิดอาการเจ็บแปลบ เธอทรุดตัวลงนั่งบนเตียง มองรอยฟกช้ำที่ข้อเท้าแล้วโกรธเคืองพูดว่า “ถ้าไม่ใช่เพราะเด็กแสบวิ่งซนจนฉันข้อเท้าพลิก มันก็ไม่เจ็บซะขนาดนี้ ปวดจะตายอยู่แล้ว พี่เซียวหรานก็ไม่รู้จะกลับมาเมื่อไหร่!”
เมื่อเห็นว่าคุณอาเล็กเป็นที่พึ่งไม่ได้เลย เซวียนเซวียนจึงทำได้แค่ออกไปตามหาน้องเอง
เขาก็ไม่กล้าไปแจ้งตำรวจเหมือนกัน พวกเขาถูกเพื่อนทหารของพ่อแอบส่งมาที่นี่ ถ้าถูกตำรวจรู้เข้า จะต้องเดือดร้อนถึงเพื่อนพ่อแน่
ครอบครัวพวกเขาเดือดร้อนใครอีกไม่ได้แล้ว
เซวียนเซวียนปาดน้ำมูก แล้วออกไปยังที่ที่น้องหายตัวไปอีกครั้ง
กู้เนี่ยนกำลังตัดผมอยู่ที่ร้านตัดผมพอดี ฉู่ฉู่จำได้ จึงเข้าไปกอดขาช่างตัดผมแล้วร้องว่า “พี่ หาพี่”
ช่างตัดผมเจอลูกค้ามากมายในแต่ละวัน ไม่มีภาพจำอะไรเกี่ยวกับเด็กน้อยตรงหน้าเลย เขาง่วนอยู่ “ไม่มีพี่ มีแต่ลุง ปล่อยขาซะ ฉันกำลังยุ่งตัดผมอยู่”