น้ำเสียงของฟู่จิ่งเฉินไม่ดัง แต่แฝงไว้ด้วยความเด็ดขาดที่ไม่อาจปฏิเสธได้
กู้เนี่ยนเข้าใจแล้ว
เขาแค่ตัดสินใจ ส่วนที่เหลือยกให้เธอจัดการ
เธอมองไปทางลู่หวยจงและฟู่ฉางจิ้ง "หัวหน้าหน่วย รองหัวหน้าหน่วย พวกคุณก็เห็นแล้ว สามีของฉันถูกคนตระกูลฟู่นั่นทำร้ายจนหัวใจสลาย เป็นอัมพาตนอนติดเตียงก็เป็นความทุกข์ที่สุดในโลกแล้ว เป็นครอบครัวเดียวกันไม่ปลอบใจกัน แถมยังจะมาหักซี่โครงเขาอีก ครอบครัวแบบนี้ไม่แยก จะเก็บไว้ให้เสียขวัญเปล่า ๆ หรือไง เราขอแยกครอบครัวเด็ดขาด!"
หัวหน้าหน่วยกับรองหัวหน้าหน่วยมองฟู่จิ่งเฉินแล้วเห็นสายตาที่แน่วแน่ ก็รู้ว่าเขาตัดสินใจแน่วแน่แล้ว ทั้งคู่ถอนหายใจแล้วพูดว่า
"ในเมื่อเป็นการตัดสินใจที่จิ่งเฉินไตร่ตรองดีแล้ว ก็แยกครอบครัวกัน"
แม่ตระกูลฟู่ไม่ยอม "มีสิทธิ์อะไรจะแยกครอบครัว? น้องสามเป็นลูกข้า ต้องฟังข้า ข้าไม่ยอมให้แยก"
กู้เนี่ยนพูดเสียดสี "ตอนไม่ให้ข้าวกินทำไมไม่คิดว่าเขาเป็นลูก ตอนหยิกตบเขาทำไมไม่คิดว่าเป็นลูก ตอนยอมให้ฟู่จิ่งเหิงหักซี่โครงเขาทำไมไม่คิดว่าเป็นลูก ถึงตอนนี้ยังมีหน้ามาโผล่ให้เห็นอีก!"
แม่ตระกูลฟู่ถลึงตา "นังสารเลว เป็นเพราะแกแท้ ๆ ครอบครัวเราแต่ก่อนอยู่กันดี ๆ พอแกมา น้องสามก็จะแยกครอบครัว แกยุทั้งนั้น!"
"ก็ต้องมีเรื่องให้ยุด้วยสิ เก่งจริงก็ยุกลับบ้างสิ! พอแล้ว อย่าพูดมากพล่ามอยู่นั่นเลย พูดวกไปวนมาก็คำเดิม ๆ น่าเบื่อจะตาย"
ฟู่จิ่งเหิงฟังไม่ไหวแล้ว "แม่ อย่าไปเสียเวลาพูดกับมัน ถ้าน้องสามจะแยกครอบครัวก็แยกมันออกไป รอวันไหนผู้หญิงคนนี้หนีไป มันจะได้ร้องไห้เอง!"