“ข้อเรียกร้องของเมียจิ่งเฉินก็สมเหตุสมผลนะ ฟู่ฉางคุน เถียนเสี่ยวเฉ่า พวกแกสองคนก็ตกลง ๆ ไปซะ”
ผู้ใหญ่บ้านและรองผู้ใหญ่บ้านไม่มีทางให้กู้เนี่ยนไปแจ้งตำรวจแน่ หมู่บ้านพวกเขาเดิมทีผลผลิตก็ต่ำอยู่แล้ว ถ้ายังต้องมาเจอเรื่องแบบนี้อีก วันหลังไปประชุมที่คอมมูนก็อย่าหวังจะเชิดหน้าได้อีกเลย
พ่อตระกูลฟู่และแม่ตระกูลฟู่สบตากัน แล้วก็ระเบิดอารมณ์ทันที
“พวกเราเลี้ยงดูไอ้เหล่าซาน มาอย่างยากลำบากตั้งแต่เล็กแต่น้อย กว่าจะโต ตอนนี้มันปีกกล้าขาแข็ง อยากจะแบ่งทรัพย์สิน? ได้เลย! แต่ของที่มันเคยให้พวกเรามาน่ะ มันเป็นของพวกเราแล้ว ไม่มีทางคืนให้หรอก!”
แม่ตระกูลฟู่ตะเบ็งเสียงแหลม เงินช่วยเหลือทีหลังที่เหล่าซาน ส่งมาให้ก็เป็นเงินก้อนไม่น้อยเลยนะ นางจะไปคืนได้ยังไง
แถมยังใช้ไปหมดแล้ว ต่อให้อยากได้คืนนางก็ไม่มีให้!
นางยิ่งพูดยิ่งแค้น ยิ่งพูดยิ่งโมโห ชี้หน้าฟู่จิ่งเฉินด่า “แกมันลูกอกตัญญู ใจดำอำมหิต แต่แรกฉันก็ไม่น่าคลอดแกออกมา ต่อให้คลอดออกมาก็น่าจะกดลงถังเยี่ยวให้มันตาย ๆ ไปซะ จะได้ไม่ต้องแต่งเมียแล้วมาทำให้ฉันโมโห...”
พลางด่า พลางเอื้อมมือไปจะหยิกแขนฟู่จิ่งเฉินตามแรงเคยชิน
แต่ครั้งนี้ไม่ได้ระบายอารมณ์สมใจ มือยังไม่ทันแตะแขนฟู่จิ่งเฉิน ก็ถูกมือข้างหนึ่งรวบข้อมือไว้แน่น
กู้เนี่ยนร้องเสียงดัง “ทุกคนเห็นไหม ยายแก่ใจดำนี่ต่อหน้าผู้ใหญ่บ้านกับรองผู้ใหญ่บ้านยังกล้าลงไม้ลงมือทำร้ายฟู่จิ่งเฉิน แล้วเวลาที่ไม่มีคนส่ะ?!”
แม่ตระกูลฟู่อึ้งไป สะบัดมือจะให้หลุดโดยสัญชาตญาณ แต่กู้เนี่ยนจับไว้แน่นมาก นางทำเป็นเก่งทั้งที่ใจสั่น ตวาดว่า “แกพูดเหลวไหลอะไร! มันเป็นลูกฉัน ฉันแตะต้องมันหน่อยจะเป็นอะไรไป?”