เห็นฟู่จิ่งเฉินถูกหามมา กู้เนี่ยนก็รีบวิ่งไปทันที: "ฟู่จิ่งเฉิน นายมาแล้ว ยังเจ็บอยู่ไหม?"
มองดูเสื้อผ้าเปื้อนดินและผมยุ่งเหยิงของเธอ ฟู่จิ่งเฉินเจ็บปวดในใจ พลันยกมือขึ้นจะช่วยจัดให้ แต่แล้วก็รู้สึกตัว ค่อย ๆ ดึงแขนกลับ ส่ายหน้าเบา ๆ: "ไม่เจ็บแล้ว"
เห็นเขาฝืนยิ้ม กู้เนี่ยนจับมือเขาไว้เบา ๆ ด้วยสีหน้าเจ็บปวดใจ: "โดนเขาตีซี่โครงหัก จะไม่เจ็บได้ยังไง นายพูดถูกแล้ว พ่อแม่ใจดำแบบนี้ยอมรับไม่ได้ เราแยกบ้านกัน!"
ถูกเธอทะนุถนอมอย่างที่สุดอีกครั้ง ฟู่จิ่งเฉินไม่ยอมดึงมือกลับ เขาพยักหน้าหนักแน่น
มองดูคู่รักที่สนิทสนมกัน ฝูงชนที่มุงดูอยู่ก็อดไม่ได้ที่จะซุบซิบ
ยุคสมัยนี้ค่อนข้างเก็บตัว แม้แต่สามีภรรยานอกบ้านก็ไม่แสดงออกใกล้ชิดกันเกินไป
"โอ๊ย ฟู่จิ่งเฉินนี่โชคดีจริง ๆ เลยนะ เป็นอัมพาตแล้วยังได้เจอเมียดีที่ทะนุถนอมเขาขนาดนี้"
"ใช่ เมียใหม่สวยจังเลย สวยกว่าทั้งหมู่บ้านเรา ไม่สิ ทั้งกองธงแดงของเราก็ไม่มีใครสวยแบบนี้"
มีทั้งที่อิจฉาและชื่นชม
กับผู้หญิงหน้ากลมที่กลับมาด้วยเกวียนเทียมวัวกับกู้เนี่ยนพูดจาเปรี้ยวปรี๊ด: "อ้าว ลูกชายข้าสูงสง่า แขนขาครบ ขยันทำงาน ทำไมไม่เจอเมียดี ๆ ที่ซื่อสัตย์ต่อเขาขนาดนี้บ้าง?"
"ตอนนี้พูดยังเร็วไปมั้ง เมียฟู่จิ่งเฉินก็เพิ่งแต่งมาได้แค่สองวันเอง เมื่อก่อนฟู่จิ่งเฉินกับครอบครัวฟู่ก็ไม่ได้มีปัญหากันรุนแรงขนาดนี้ พอเธอมาก็เหมือนน้ำกับไฟไม่ถูกกัน บางทีอาจเป็นเพราะเธอยุแยงก็ได้ หรือไม่ก็หมายตาเงินชดเชยความพิการของฟู่จิ่งเฉินอยู่ นั่นมันเงินไม่น้อยเลยนะ"