กู้เนี่ยนชูไม้กวาดไล่ตีแม่ตระกูลฟู่ออกไป
"มาตีหน้าซื่อต่อหน้าฉัน หน้าด้านจริง ๆ!"
แม่ตระกูลฟู่เหมือนนักรบศักดิ์สิทธิ์ หลบอยู่หลังฝูงชน ยังคงด่าทอไม่หยุด
"ทุกคนช่วยตัดสินให้ที! ผู้หญิงคนนี้เขียนความคิดไว้เต็มหน้าเลย! มาอยู่บ้านเราได้กี่วัน? ก็ยุให้เจ้าสามบ้านเราแยกเรือน ทำให้บ้านเราแตกแยก หล่อนคิดอะไร? ก็แค่อยากจะยึดเงินค่าขายชีวิตของเจ้าสามใช่ไหม?! ไม่อย่างนั้นหล่อนจะชอบเจ้าสามอะไร? ชอบที่ขาสองข้างขยับไม่ได้? ชอบที่อึฉี่ต้องอยู่บนเตียง ต้องมีคนดูแลหรือไง?!"
แม่ตระกูลฟู่ยอมทิ้งเงินก้อนใหญ่ขนาดนี้ไปแล้ว หล่อนไม่มีทางปล่อยให้กู้เนี่ยนสุขสบายเด็ดขาด
และนี่ก็คือข้อเท็จจริงที่เห็นกันอยู่ชัด ๆ
พอหล่อนพูดออกมา ฝูงชนที่มุงดูก็พากันวิพากษ์วิจารณ์
"ป้าสกุลฟู่ถึงจะไม่ดูแลฟู่จิ่งเฉินดี แต่ที่แกพูดก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีเหตุผลนะ"
"ก็ใช่ เด็กสาวอายุน้อย ๆ แถมหน้าตาสะสวย ทำไมถึงชอบเขาล่ะ?"
"ชอบอะไร? จะชอบอะไรได้เล่า? ก็ชอบค่าเบี้ยเลี้ยงของฟู่จิ่งเฉินน่ะสิ"
......
ไม่ต้องไปเถียงกับคนโง่ให้เสียเวลา ผู้คนมากมายพากันเชื่อตาม ๆ กัน กู้เนี่ยนคงไปห้ามปากทุกคนไม่ได้
หล่อนฟาดไม้กวาดลงกับพื้น ฝุ่นตลบฟุ้ง
"พวกแกที่ไม่รู้ผิดถูก แถมยังปากพล่อยใส่ร้ายคนอื่น คอยดูเถอะ ฉันกับฟู่จิ่งเฉินจะต้องใช้ชีวิตให้ดีมีสุขให้พวกแกได้เห็น!"
พูดจบก็ปิดประตูรั้วเสียงดัง "โครม"
ไม่มีเรื่องให้ดูแล้ว แถมยังได้กินฝุ่นกันไปเต็มปาก ต่างก็พากันด่าทอแล้วแยกย้ายกลับ
มองดูใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธของกู้เนี่ยน ฟู่จิ่งเฉินแววตาหมองลง "ขอโทษด้วยนะ ทำให้เธอเดือดร้อนอีกแล้ว"