วันรุ่งขึ้น ขณะที่กู้เนี่ยนกำลังถือกระโถนปัสสาวะไปเทที่ส้วม หนานซูหมิงก็วิ่งพรวดเข้ามาหา
เห็นกู้เนี่ยนเทกระโถนให้สามีอัมพาต หนานซูหมิงรู้สึกจี๊ดในใจ: "ให้ฉันทำเถอะ"
กู้เนี่ยนหลบเล็กน้อย: "จะให้ท่านทำได้ยังไง?"
เธอรีบเทกระโถนเสร็จ แล้วล้างทำความสะอาดก่อนนำไปเก็บไว้ในบ้านให้ฟู่จิ่งเฉิน จากนั้นจึงล้างมือพลางถามหนานซูหมิง: "หนานซูหมิง ท่านมาทำอะไร?"
หนานซูหมิงได้สติ: "ฉันได้ยินว่าท่านจะแข่งประมงกับลู่หมิงอวี้และเวินลี่น่า ได้ยินว่าลู่หมิงอวี้เป็นมือโปรด้านประมงของกองธงแดง ท่านแข่งกับนางก็เท่ากับรอแพ้ไม่ใช่หรือ?"
กู้เนี่ยนถาม: "เวินลี่น่าบอกท่านหรือ?"
หนานซูหมิงไม่ได้พยักหน้าและก็ไม่ได้ส่ายหน้า: "ไม่ต้องให้นางบอกเป็นพิเศษ ตอนนี้ทั่วทั้งหมู่บ้านต่างก็รู้กันไปหมดแล้ว ทุกคนรอดูท่านเป็นตัวตลก"
"เว่อร์ถึงขนาดนั้นเลย?" กู้เนี่ยนขำ "สองคนนี้มั่นใจว่าชนะแน่สินะ!"
"ฉันมาจับคู่กับท่าน"
"ท่านจับคู่กับฉัน?" กู้เนี่ยนส่ายหน้า "ไม่ต้อง ฉันก็ใช่ว่าจะรับมือง่ายๆ และท่านก็มีงานของตัวเองที่ต้องทำ อย่าให้เรื่องเล็กน้อยแบบนี้มาทำให้เสียเวลาเลย"
"ไม่ใช่เรื่องเล็ก!" รู้ตัวว่าอารมณ์ตัวเองตื่นเต้นไปหน่อย หนานซูหมิงกระแอมเบาๆ "ฉันบอกหัวหน้าหน่วยใหญ่แล้ว เขาก็เห็นด้วย
อีกอย่าง ท่านลืมแล้วหรือ? ฉันเองก็ประมงเก่งนะ ตอนเด็กๆ มีครั้งหนึ่งท่านหิวจัด ฉันจับปลาจากริมแม่น้ำด้วยมือเปล่ามาย่างให้ท่านกิน..."