ฟู่จิ่งเฉินรู้ดีว่าถ้าติดเชื้อจะเกิดอะไรขึ้น เขาจึงไม่ห้ามเซวียเส้ากวงไปให้น้ำเกลือ เขาคิดว่าถ้ากู้เนี่ยนว่างเมื่อไหร่ จะให้เธอช่วยดูอาการเซวียเส้ากวง
ในใจของเขา ฝีมือแพทย์ของกู้เนี่ยนเหนือกว่าแพทย์ทุกคนในโลก
เขากับเกิงฉางชิงคุยกันเล่นๆ ถึงเรื่องที่เกิดขึ้นกับแต่ละคนหลังจากแยกย้ายกันไป
กู้เนี่ยนเตรียมอาหารกลางวันอยู่ในครัว คิดถึงที่เกิงฉางชิงคอยดูแลฟู่จิ่งเฉินมา เธอจึงทำกับข้าวสิบอย่าง
สัตว์ปีกใช้แม่ไก่แก่ตุ๋นเป็นซุป สัตว์บกมีซี่โครงหมูผัดซอสแดง เนื้อแกะอบยี่หร่า มันฝรั่งผัดเบคอนรมควัน สัตว์น้ำมีปลาหางแดงผัดซอสแดง ปลาทองเล็กทอดกรอบ กุ้งอบน้ำมัน
โชคดีที่ที่นี่เป็นเมืองชายทะเล ชาวบ้านสามารถหาจับกุ้งในเขตน้ำตื้นของหน่วยตนเองมากินได้ เธอถึงกล้าเอากุ้งจากพื้นที่มิติออกมา
ถ้าไม่ใช่เพราะยุคนี้วัวเป็นแรงงานสำคัญ กู้เนี่ยนคงอยากทำสตูว์เนื้อตุ๋นมะเขือเทศขึ้นมาอีกอย่าง
สุดท้ายเพิ่มกับข้าวมังสวิรัติอีกสองสามอย่าง ผัดผักบุ้งใส่กระเทียม ผัดผักกาดขาวเปรี้ยวหวาน แตงกวาคลุกน้ำสลัด ครบถ้วนสมบูรณ์
ระหว่างนั้นฟู่จิ่งเฉินหมุนรถเข็นจะเข้ามาช่วย แต่ถูกกู้เนี่ยนไล่ออกไป ให้ไปคุยเป็นเพื่อนเกิงฉางชิง
ส่วนเกิงฉางชิงพับแขนเสื้อขึ้นจะอวดฝีมือบ้าง แต่เห็นได้ชัดว่ากู้เนี่ยนเก่งเกินไป ไม่ถึงสองชั่วโมง คนเดียวก็ทำกับข้าวออกมาได้ตั้งมากมาย
กู้เนี่ยนหยิบเหล้าเหมาไถที่คุณยายต่างเคยให้มาให้ เดาว่าเกิงฉางชิงคงสูบบุหรี่ จึงตั้งใจวางบุหรี่สองซองไว้บนโต๊ะด้วย
เซวียเส้ากวงกลับมาเห็นกับข้าวเต็มโต๊ะ น้ำลายหกจนน่าอาย