กลับมาถึงบ้านตระกูลลู่ ซุนซิ่งฮวาก็ทำอาหารเย็นเสร็จแล้ว พอเห็นคนกลับมาก็รีบบอกลูกสะใภ้ทันที: "อวี้ฉิน คนกลับมาแล้ว พวกเราเปิดโต๊ะกินข้าวกันเถอะ"
ส่วนตัวเธอเองก็รีบวิ่งเข้าไปถามผลลัพธ์
ลู่อู่ก็พูดไม่หยุดทันที: "แม่ แม่ไม่รู้หรอกว่าพี่สะใภ้เก่งแค่ไหน สู้กับสิบคนได้สบาย ๆ ทั้งตระกูลบ้านแก่ฟู่ก็สู้เธอไม่ได้เลย ไม่ใช่แค่ตัดขาดกับบ้านแก่ฟู่ได้สำเร็จ แต่ยังเรียกร้องค่าชดเชยที่สมควรได้มาด้วย"
ลู่เหวินยังไม่ค่อยวางใจ: "ค่าชดเชยอาจไม่ได้มาง่าย ๆ หรอก!"
นี่ก็เป็นเรื่องที่ฟู่จิ่งเฉินกังวลเหมือนกัน
โดยเฉพาะตอนนี้เขาช่วยอะไรกู้เนี่ยนไม่ได้เลย
แต่กู้เนี่ยนกลับมีสีหน้ามีชีวิตชีวาพูดว่า: "ไม่ต้องกลัวพวกมันไม่ให้ ภายในสามวันต้องให้แน่นอน"
พอได้ยินอย่างนั้น ดวงตาของลู่อู่ยิ่งเป็นประกายระยิบระยับ เพราะได้เห็นความสง่างามของกู้เนี่ยนด้วยตาตัวเอง ตอนนี้เขากลายเป็นแฟนคลับตัวน้อยของกู้เนี่ยนไปแล้ว
"พี่สะใภ้ไปคราวหน้าเอาผมไปด้วยนะ ผมจะได้ไปเปิดหูเปิดตาบ้าง"
"ได้เลย"
เธอพูดพลางจะไปจัดการกับไก่ ซุนซิ่งฮวารีบห้ามเธอ: "กับข้าวทำเสร็จหมดแล้ว อย่าฆ่าไก่เลยนะ เก็บไว้ไข่ให้จิ่งเฉินบำรุงร่างกายเถอะ"
จะเก็บไว้ไข่คงเป็นไปไม่ได้ ไข่ในพื้นที่มิติของเธอกินไม่หมดด้วยซ้ำ
"ตกลง งั้นพรุ่งนี้ค่อยฆ่า!"
เธอไม่พิถีพิถัน โยนไก่ลงในเล้าไก่ของบ้านตระกูลลู่ แล้วหันไปหยิบแอปเปิ้ลห้าลูกจากตะกร้าที่เธอถือไปในเมืองวันนี้ยื่นให้ซุนซิ่งฮวา: "น้าสะใภ้ นี่แอปเปิ้ลที่ฉันซื้อมาจากในเมืองวันนี้ หวานมากเลย เอาให้พวกคุณลองชิมดูนะ"
เห็นเธอยื่นแอปเปิ้ลห้าลูกใหญ่ ๆ สีแดง ๆ ให้ทีเดียว ซุนซิ่งฮวาก็อดสูดลมหายใจเฮือกไม่ได้