กู้เนี่ยนไม่กล้าให้ฟู่จิ่งเฉินกลับตระกูลฟู่อีก เธอให้เงินลู่เหวิน 20 หยวน ให้ฟู่จิ่งเฉินไปพักที่บ้านเขาสักสองวัน
สองวันนี้เธอจะจัดการแบ่งแยกบ้านกับครอบครัวเก่าตระกูลฟู่ให้เรียบร้อย
ลู่เหวินอายุ 25 ปี แก่กว่าฟู่จิ่งเฉินแค่เดือนเดียว ทั้งคู่เป็นเพื่อนซี้ที่โตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก ย่อมไม่ลังเลที่จะช่วยเหลือ ส่วนลู่อู่อายุ 20 ปี เป็นลูกน้องฟู่จิ่งเฉินมาตั้งแต่เด็ก ก็ดีใจไม่แพ้กัน
ทั้งสองคนไม่อยากรับเงินของกู้เนี่ยน แต่ดูจากสิ่งที่กู้เนี่ยนทำตอนเที่ยง ก็รู้ว่าเธอเป็นคนมีหลักการมาก จึงยอมรับเงินไว้ก่อน คิดว่าหลังจากพวกเขาแบ่งแยกบ้านแล้ว พวกเขาจะหาทางตอบแทนคืนจากทางอื่น
กู้เนี่ยนให้ลู่เหวินและลู่อู่ช่วยกันย้ายเตียงปรับระดับได้ที่เธอได้มาในวันนี้ รวมถึงข้าวของจำเป็นประจำวันของฟู่จิ่งเฉินไปด้วย
เมื่อทุกคนจากไปแล้ว เธอก็ถีบประตูบ้านหลังใหญ่เปิดออกอย่างแรง
เสียง "ครืด" ดังขึ้น ไม่รู้ว่าเพราะเธอแรงมากเกินไป หรือประตูไม้มันเส็งเคร็ง ยังไงก็ถูกเธอถีบหลุดลงมาตูมเดียว
กู้เนี่ยนไม่สนใจเรื่องพวกนี้
ตอนนี้การต่อสู้ด้วยปัญญาไม่เหมาะแล้ว เธอต้องเริ่มการต่อสู้ด้วยกำลัง
เธอเก่งทั้งบุ๋นและบู๊!
เธองัดตู้ที่ล็อกด้วยกุญแจในบ้านหลังใหญ่
เธอรู้ว่ายุคนี้ ยายเฒ่าขี้เหนียวบางคนจะขังของกินดี ๆ ไว้ในตู้
จริงอย่างที่คิด เธอเห็นนมผง โอวัลติน และเค้กไข่ที่เธอซื้อมาจากเซี่ยงไฮ้อยู่ในนั้น แต่ไม่เห็นผลไม้กระป๋องของเธอ สงสัยจะถูกครอบครัวเก่าตระกูลฟู่กินไปแล้ว
ไม่เป็นไร กินเข้าไปยังไง ก็ต้องคายออกมาอย่างนั้น
เธอเก็บข้าวของของตัวเองเข้าพื้นที่มิติ ส่วนของของตระกูลฟู่เอง ทั้งไข่ ข้าวสาร ข้าวฟ่าง และแป้งข้าวโพด เธอเททิ้งลงพื้นทั้งหมด
เมล็ดข้าวปนกับไข่ที่แตกและดินโคลน เกลื่อนกลาดไปทั้งห้อง
แต่เงินและคูปอง รวมถึงสมุดเงินเดือนของฟู่จิ่งเฉิน เธอหาไม่เจอ คาดว่าน่าจะมีช่องลับหรืออะไรสักอย่าง ระหว่างที่เธอกำลังรื้อค้นตู้หาอยู่นั้น ก็มีเสียงฝีเท้าดังมาจากข้างนอก