เห็นฟู่จิ่งเฉินไม่พูดอะไร กู้เนี่ยนกลัวว่าเขาจะเป็นอะไรไป รีบคว้าข้อมือเขามาจับชีพจร
"แย่แล้ว..."
กู้เนี่ยนใจหายวาบ รีบเปิดเสื้อเขาดู ช่วงอกกระเพื่อมน้อยมาก มีบาดแผลภายนอกชัดเจน ดูการหายใจของฟู่จิ่งเฉินที่ตื้นและเร็ว แปดส่วนคงกระดูกซี่โครงหัก
เธอรีบกรอกน้ำพุวิเศษให้เขาหนึ่งแก้ว แล้วสั่งตาเฒ่าจาง
"ตาจาง ฟู่จิ่งเฉินคงถูกคนตระกูลฟู่ตีจนซี่โครงหัก ต้องรีบส่งไปโรงพยาบาลในเมือง ฉันต้องขอยืมเกวียนเทียมวัวของตาอีกครั้ง"
ตาเฒ่าจางก็ไม่รีรอ: "ได้ แต่ข้าต้องไปบอกที่กองก่อน เจ้ารอเดี๋ยว"
เกวียนเทียมวัวเป็นสมบัติของกอง การนำไปใช้ส่วนตัวต้องขออนุญาต
ตาเฒ่าจางเดินออกจากลานบ้านตระกูลฟู่ แล้วตะโกนลั่น: "ฟู่จิ่งเฉินถูกคนตระกูลฟู่ตีซี่โครงหัก จะใช้เกวียนเทียมวัวไปโรงพยาบาลในเมือง"
พ่อตระกูลฟู่ที่เพิ่งหิ้วกล้องยาเส้นกลับบ้าน: "..."
ให้ตายสิ ไอ้ตาจางพ่อหม้ายนี่แก่แล้วไม่เคารพตัวเองจริง ๆ!
พ่อตระกูลฟู่ชนเข้ากับแม่ตระกูลฟู่ที่กำลังจะวิ่งออกไปฉีกปากตาเฒ่าจางเต็มแรง
พ่อตระกูลฟู่ไม่พอใจอย่างมาก: "อายุปูนนี้แล้วยังไม่รู้จักหนักแน่นอีก เกิดอะไรขึ้นกันแน่?"
แม่ตระกูลฟู่รู้สึกผิด: "ก็ไอ้เสี่ยวซานใจดำนั่นผลักข้า เสี่ยวเอ้อร์ทนดูไม่ได้เลยต่อยมันที พวกมันสองคนตอนเด็กก็ตีกันบ่อย ซี่โครงหักอะไรกัน ตาจางนั่นพูดจาเหลวไหล ข้าจะไปฉีกปากมันเดี๋ยวนี้!"
ตาเฒ่าจางตะโกนเรียกลูกค้าเกวียนทั้งวัน แม้จะอายุมากแล้ว แต่ก็มีพลังเสียงเต็มเปี่ยม
ไม่นานนัก ชาวบ้านทั้งหมู่บ้านก็ได้ยินกันทั่ว
ลู่เหวินและลู่อู่พาครอบครัววิ่งมาก่อนเป็นพวกแรก