การยืนยันตำแหน่งผู้บริหารคนใหม่แพร่กระจายไปทั่วดินแดนสเนซนายาราวกับสายลม หลังการประชุมเลิก
สำหรับฟาทุยแล้ว นี่นับเป็นข่าวดีอย่างไม่ต้องสงสัย โดยเฉพาะคนที่รู้ว่าฮุยเยว่ชกดอกเตอร์จนล้มคว่ำในหมัดเดียว
นั่นหมายความว่าประเทศสเนซนายามีกำลังรบระดับสูงที่แข็งแกร่งเพิ่มขึ้นมาอีกคน
แน่นอนว่าสำหรับประเทศอื่น นี่ไม่ใช่เรื่องน่ายินดีสักเท่าไร
เพราะการที่ประเทศเพื่อนบ้านแข็งแกร่งขึ้น ย่อมทำให้กังวลยิ่งกว่าประเทศตัวเองอ่อนแอลงเสียอีก
ยิ่งถ้าประเทศเพื่อนบ้านแข็งแกร่งขึ้น ในขณะที่ประเทศตัวเองกำลังอ่อนแอลงด้วยแล้ว
ก็ยิ่งน่ากังวลเข้าไปใหญ่
ชื่อเสียงของฟาทุยในประเทศอื่น ต่อให้ไม่ถึงกับได้รับคำชื่นชมล้นหลาม ก็เรียกได้ว่าเสียชื่อยับเยิน
นอกจากจะอาศัยกำลังบาตรใหญ่แล้ว ยังชอบแอบก่อเรื่องอีกด้วย
ถึงขั้นพยายามยื่นมือเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับการเมืองภายในของประเทศอื่น
สำหรับประเทศอื่นแล้ว ฟาทุยสร้างปัญหาให้พวกเขาไม่น้อยเลยทีเดียว
พูดถึงเธอนั่นแหละ มอนด์สตัดท์
หน้าสิ่งก่อสร้างแห่งหนึ่งซึ่งตั้งอยู่ในที่เงียบสงบ
「คุณหุ่นเชิดก็มาหานักวิชาการเหมือนกันเหรอครับ?」
ทาร์ทาเกลียยืนอยู่ในสถานที่ที่ไม่เข้ากับบรรยากาศของสเนซนายาเลยสักนิด เขาทักทายซานโดรเนด้วยสีหน้ายินดี
「ทาร์ทาเกลีย? ทำไมถึงมาที่นี่ได้ล่ะ?」
ซานโดรเนมองทาร์ทาเกลียอย่างประหลาดใจ สำหรับคนคลั่งการต่อสู้แบบเขา สถานที่อย่างห้องวิจัยคงไม่น่าดึงดูดใจเท่าไรนัก
「ฮุยเยว่บอกว่าจะสร้างเครื่องออกกำลังกายให้ผม มันช่วยฝึกฝนได้ ผมเลยมารับของครับ」
ทาร์ทาเกลียอารมณ์ดีมาก สำหรับเขาแล้ว นี่เป็นของขวัญที่ยอดเยี่ยมสุด ๆ
ซานโดรเนเข้าใจทันที ถ้าเป็นอย่างนั้น การที่ทาร์ทาเกลียมาอยู่ที่นี่ก็ไม่แปลกแล้ว
ทั้งคู่เดินเข้าไปในอาคารอย่างระมัดระวังตามสมควร
ในฐานะนักวิจัย หุ่นเชิดย่อมระแวดระวังเพื่อนร่วมวงการเป็นธรรมดา
ถึงเธอจะมาที่นี่เพื่อแลกเปลี่ยนความรู้ แต่ก็ไม่แน่ใจว่าฮุยเยว่จะเป็นเหมือนดอกเตอร์ ที่ทำทุกอย่างโดยไม่สนขีดจำกัดเพื่อการวิจัยหรือเปล่า
ทาร์ทาเกลียเองก็ระแวดระวังด้วยเหตุผลเดียวกัน เป็นมาตรการป้องกันตัวตามสมควรเพราะอิทธิพลจากอำนาจของดอกเตอร์
อย่างไรเสีย ก่อนจะรู้จักกันดี พวกเขาก็ไม่กล้าประมาทอยู่แล้ว
แต่หลังจากเข้ามาได้ไม่นาน ทั้งคู่ก็ต้องประหลาดใจเมื่อพบว่าภาพตรงหน้าไม่เหมือนกับที่คิดไว้
ไม่มีศพนองเลือด ไม่มีข้าวของระเกะระกะ และไม่มีชิ้นส่วนต่าง ๆ กระจัดกระจายเต็มพื้น
ห้องกลับดูกว้างโล่งอย่างน่าประหลาด
「ยินดีต้อนรับสู่เวิร์กช็อปม็อดดรีมของผม」
แสงสว่างวาบขึ้นมา ราวกับภาพโฮโลแกรมปรากฏตัว แท่นจัดแสดงหลายแท่นค่อย ๆ ปรากฏขึ้นกลางห้องโล่ง
「ทาร์ทาเกลีย นี่คือเครื่องออกกำลังกายที่ผมสร้างให้คุณ ชูคิ โนะ คามิ」
「อย่าลืมให้คะแนนรีวิวดี ๆ ด้วยล่ะ」
เสียงของฮุยเยว่ดังขึ้นอย่างหยอกล้อหรือไม่ก็ล้อเลียน จากนั้นก็มีเสียงฝีเท้าหนัก ๆ ดังมาจากแท่นจัดแสดงแท่นหนึ่ง
ซี่ ๆ!
หุ่นยนต์รูปร่างมนุษย์สูงเท่าคนจริงยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น ด้านหลังมีวงแหวนล้อมอยู่หนึ่งวง ลวดลายสายฟ้าบนวงแหวนกะพริบวูบวาบ
มันเป็นหุ่นยนต์สีม่วงเป็นหลัก ตัดด้วยสีดำและทอง
พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักหน่วง คือแรงกดดันที่ถาโถมเข้ามาอย่างจัง
「นี่คือเครื่องออกกำลังกายเหรอครับ?」
ทาร์ทาเกลียมองหุ่นยนต์ตรงหน้าอย่างประหลาดใจ ยากจะเชื่อมโยงมันเข้ากับเครื่องออกกำลังกายได้เลย
「ซ่า~ ผมคือหุ่นยนต์ต่อสู้ติดอาวุธ เทพกลไกผู้เที่ยงแท้... ชูคิ โนะ คามิ จะเป็นคู่ซ้อมให้คุณออกกำลังกายก็ได้ ผมตั้งตารอที่จะได้ต่อสู้กับคุณ ท่านทาร์ทาเกลีย」
หุ่นยนต์ที่เห็นแวบเดียวก็รู้ว่าไม่ธรรมดา แนะนำตัวกับเขาทันทีที่ทาร์ทาเกลียพูดจบ
แต่พอพูดถึงชื่อเทพกลไกผู้เที่ยงแท้ มันกลับเงียบไปครู่หนึ่งราวกับขัดข้อง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นชูคิ โนะ คามิ แล้วจึงยื่นมือข้างหนึ่งออกไปหาทาร์ทาเกลียอย่างเป็นมิตร
「เอ่อ ฮ่า ๆ สวัสดีครับ ผมชื่อทาร์ทาเกลีย ผมเองก็ตั้งตารอการต่อสู้กับคุณเหมือนกัน」
ทาร์ทาเกลียชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะได้สติอย่างรวดเร็ว เขายิ้มแล้วเอื้อมมือไปจับมืออีกฝ่ายเพื่อตอบรับ
「ผมจะไม่ทำให้ความคาดหวังของคุณต้องสูญเปล่า ท่านทาร์ทาเกลีย」
ชูคิ โนะ คามิกล่าวอย่างมีนัย ทว่าทาร์ทาเกลียกำลังตื่นเต้นจนไม่ได้ยินความหมายแฝง
ตอนแรกเขาคิดว่านี่เป็นเพียงเครื่องออกกำลังกายธรรมดา ไม่คิดเลยว่ามันจะฉลาดขนาดนี้ ถึงกับสนทนาโต้ตอบได้อย่างเป็นปกติ
ทาร์ทาเกลียที่กำลังดีใจไม่ทันสังเกตเลยว่า ซานโดรเนซึ่งยืนอยู่ข้าง ๆ กำลังมองหุ่นยนต์ตัวนี้ด้วยสีหน้าหวาดผวา
ยิ่งหลังจากได้ยินคำพูดของมัน เธอก็ยิ่งมองทาร์ทาเกลียด้วยแววตาเห็นใจ
ในฐานะคนในวงการ เธอไม่เหมือนทาร์ทาเกลียที่เป็นมือใหม่
ทาร์ทาเกลียดูไม่ออก แต่ซานโดรเนสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าเครื่องออกกำลังกายที่ว่านี้อันตรายแค่ไหน
แรงกดดันจากเครื่องจักรตัวนี้ไม่ได้ด้อยไปกว่าโคลัมบินากับดอกเตอร์เลย
「ให้มันฝึกทาร์ทาเกลีย นายไม่กลัวว่าเขาจะโดนซ้อมจนตายหรือไง?」
ซานโดรเนมองตามชูคิ โนะ คามิที่เดินจากไปพร้อมกับทาร์ทาเกลียผู้ยิ้มหน้าบาน ก่อนอดถามฮุยเยว่ไม่ได้
「วางใจเถอะ เทพกลไกผู้เที่ยงแท้มีปัญญาประดิษฐ์ที่ฉลาดมาก อย่างมากทาร์ทาเกลียก็แค่โดนอัดเละ ไม่เป็นไรหรอก」
「ถ้าสร้างคู่ต่อสู้ที่มีฝีมือพอ ๆ กับเขา ไม่นานก็คงโดนเขาต่อยพังแล้ว」
「แบบนี้กำลังดี พอทาร์ทาเกลียเก่งขึ้น เทพกลไกผู้เที่ยงแท้ก็จะค่อย ๆ แข็งแกร่งขึ้นตาม คอยกดเขาไว้เหนือกว่าแค่นิดเดียว แบบนั้นถึงจะฝึกเขาได้ดีที่สุด」
ฮุยเยว่ชี้แจงกับซานโดรเนอย่างจริงจัง แต่รอยยิ้มบนใบหน้ากลับไม่จางลงเลยตั้งแต่ทาร์ทาเกลียจากไป
「อ้อ จริงสิ ที่เรียกเธอมานี่เพราะอยากให้ดูสิ่งนี้」
ฮุยเยว่พูดพลางเดินไปยังแท่นจัดแสดงอีกแท่น บนนั้นมีเพียงลูกแก้วขนาดเท่ากำปั้นลอยอยู่
มันหมุนช้า ๆ พร้อมเปล่งแสงสีเงินขาว
「ซานโดรเน?」
ซานโดรเนยังไม่ทันได้ถาม ก็มีศีรษะหนึ่งโผล่เข้ามาจากประตู เรียกชื่อเธอ
เจ้าของศีรษะนั้นคือเจ้านกพิราบน้อยที่สวมผ้าปิดตา ผู้บริหารแห่งฟาทุยลำดับที่สาม สาวน้อยโคลัมบินา
「โคลัมบินา? เธอมาทำอะไรที่นี่ด้วย?」
หุ่นเชิดหันไปมองเจ้านกพิราบน้อยที่ย่องเข้ามาเงียบ ๆ สีหน้าพลันหม่นลง
ดูท่าทางก็รู้แล้วว่าอีกฝ่ายตั้งใจแอบย่องมาข้างหลังเพื่อทำให้เธอตกใจ
พอรู้ว่าถูกจับได้ โคลัมบินาก็ไม่กระอักกระอ่วนแม้แต่น้อย เธอทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้วเดินเข้ามา
「ฉันหาเธอไม่เจอที่เวิร์กช็อปของเธอ พวกเขาบอกว่าเธอมาที่เวิร์กช็อปของนักวิชาการ ฉันก็เลยตามมา」
「ยินดีต้อนรับสู่เวิร์กช็อปดรีมของผม โคลัมบินา」
ฮุยเยว่ยิ้มทักทายโคลัมบินา
เจ้านกพิราบน้อยเห็นทั้งสองคนยืนล้อมแท่นจัดแสดงอยู่ จึงเดินเข้ามาดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น
「นี่อะไรเหรอ?」
เธอยื่นมือไปแตะลูกแก้วที่กำลังหมุนเบา ๆ เมื่อสัมผัสได้ถึงความอุ่นที่ปลายนิ้ว ซึ่งแตกต่างจากโลหะ เจ้านกพิราบน้อยก็เอียงคอสงสัย
「นี่แหละเหตุผลที่ผมเชิญซานโดรเนมา มันเป็นผลงานชิ้นใหม่ที่ผมออกแบบ ฝันแห่งวสันต์」
ฮุยเยว่อธิบายให้โคลัมบินาฟัง ก่อนจะหันไปมองซานโดรเน
「ซานโดรเน เธอคิดว่านอกเมืองสเนซนายา...」
โคลัมบินาหยิบลูกแก้วขึ้นมาต่อหน้าสายตาของหุ่นเชิด แล้วยืนอยู่ข้างหลังฮุยเยว่ด้วยความอยากรู้อยากเห็น เธอถามแทรกจนขัดจังหวะคำพูดของเขา
「มันมีอะไรพิเศษเหรอ ต้องเปิดใช้งานหรือเปล่า?」
ฮุยเยว่ไม่ได้หันกลับไปมอง เขาตอบส่ง ๆ ว่า 「อย่ากดลายสีแดงด้านบนก็พอ มันจะไม่ทำงานหรอก」
「ซานโดรเน เธอคิดว่ายังไง ถ้าเปิดใช้ฝันแห่งวสันต์แล้วสร้างผืนดินอุดมสมบูรณ์ที่มีฤดูใบไม้ผลิคงอยู่ตลอดกาลนอกเมืองสเนซนายา?」
ซานโดรเนชะงักไป เธอมองโคลัมบินา แล้วมองฮุยเยว่ ก่อนจะเอ่ยอย่างลังเลว่า 「เอ่อ ถ้าเปิดใช้งานแล้วจะเกิดอะไรขึ้น?」
ฮุยเยว่ยักไหล่แล้วตอบอย่างไม่ใส่ใจว่า 「ก็แค่กลายเป็นดวงอาทิตย์ดวงเล็ก ๆ ลอยขึ้นไปบนฟ้า ทำให้อุณหภูมิในบริเวณหนึ่งคงอยู่ในระดับฤดูใบไม้ผลิเท่านั้น」
「ถ้าไม่ใช่ในอาคาร ก็ไม่มีผลกระทบอะไรหรอก」
ครืน!
ทันทีที่พูดจบ ก็มีเสียงแตกดังมาจากเพดานห้อง
ทุกคนเงยหน้าขึ้นอย่างงุนงง แล้วก็เห็นลูกบอลโลหะค่อย ๆ ขยายใหญ่ขึ้น สีของมันเริ่มเปลี่ยนเป็นส้มอมเหลือง มันทะลุหลังคาแล้วลอยขึ้นสู่ท้องฟ้าอย่างช้า ๆ