หิมะโปรยปรายหนักหนา
รถม้าคันหนึ่งแล่นไปตามทางหลวงอย่างรวดเร็ว ภายในรถม้า อี้ว์ถังร่ำไห้ไม่หยุด ปากก็ด่าทอไม่ขาดสาย
“อี้ว์ซานฉี นังหญิงชั่ว ข้าจะฆ่าเจ้า! ข้าต้องฆ่าเจ้าให้ได้!”
“ไปตายให้หมด! ตายกันให้หมด!”
รถม้าพลันหยุดกึก
อี้ว์ถังเซถลา ศีรษะกระแทกผนังรถม้าอย่างแรงจนเลือดไหล
นางมึนงงจนตาลาย คลานออกมาจากรถม้า กวาดตามองซ้ายขวาแต่กลับไม่เห็นหญิงรับใช้ที่ขับรถม้า
“เกิดอะไรขึ้น? คนเล่า?”
หิมะโปรยลงมาไม่ขาดสาย หมอกหนาทึบพลันปรากฏขึ้น ความหนาวเหน็บเสียดกระดูกทำให้อี้ว์ถังสะท้านวาบ ท่ามกลางหมอกนั้น นางเห็นเงาคนราง ๆ กำลังเดินไปทางไกล
อี้ว์ถังโกรธจัด นึกว่าหญิงรับใช้ที่ขับรถม้าคิดจะทิ้งนางไว้ตามลำพัง
นางลงจากรถม้าแล้ววิ่งตามไป พื้นหิมะย่ำลำบาก วิ่งได้เพียงสองก้าวก็ล้มลงครั้งหนึ่ง ปากก็ด่าลั่น “หยุดนะ! เจ้าหยุดเดี๋ยวนี้!”
คนเบื้องหน้าคล้ายได้ยินเสียง จึงหยุดยืนรอนางอยู่กับที่
อี้ว์ถังหอบหายใจไล่ตามทัน คว้าหมับเข้าที่ไหล่ของคนผู้นั้น ทว่าอีกฝ่ายหันกลับมา สิ่งที่ปรากฏแก่สายตากลับมิใช่ใบหน้าคน
นั่นคือหัวกะโหลกที่ไร้เนื้อหนัง หนอนตะขาบตัวหนึ่งเลื้อยออกมาจากเบ้าตาดำมืด อีกฝ่ายอ้าปาก ลิ้นที่ขาดไปครึ่งหนึ่งร่วงลงบนมืออี้ว์ถัง
“คุณหนูสี่?”
เมื่อได้ยินหัวกะโหลกเรียกตนเช่นนั้น อี้ว์ถังก็กรีดร้องเสียงหลง เสียงแหลมบาดห้วงฟ้า นางสะบัดมืออย่างบ้าคลั่งแล้วหันหลังวิ่งหนี
เสียงของหัวกะโหลกดังไล่หลังมาไม่หยุด เรียกนางว่า ‘คุณหนูสี่’ พลางไล่ตามนางไม่ลดละ