เมื่อสวี่ฉางหลิวเห็นซานฉี ปากก็ยื่นจนแทบแขวนกาน้ำมันได้อยู่แล้ว
「พี่ซานฉี ท่านทำเกินไปแล้วหรือไม่ หากข้าไม่ไปเชิญ ท่านก็จะไม่ไปหาข้าที่จวนแล้วหรือ」เขาบ่นอุบอิบ 「เมื่อวานท่านรับปากว่าจะมา ข้ารอท่านอยู่ทั้งวันเชียว!」
เมื่อวานซานฉีมัวแต่ทำ ‘น้ำแกงอุ่นใจ’ อยู่ในจวนแม่ทัพ จึงไม่ได้ไปจวนติ้งเป่ยโหว แต่ก็ให้คนนำน้ำค้างหิมะจากต้นสนและไซเปรสไปส่งที่จวนโหวไม่น้อย
「อืม เป็นข้าที่ผิดคำพูด」ซานฉีพยักหน้า พลางแกว่งถุงน้ำในมือ 「ข้าปรุงน้ำแกงอุ่นสูตรใหม่ให้คุณหนูสามโดยเฉพาะ ถือเป็นของขอขมาได้หรือไม่」
สวี่ฉางหลิวกลืนน้ำลาย เมื่อวานเขาก็ได้ดื่ม ‘น้ำแกงอุ่น’ นั่นแล้ว หอมจนแทบทำให้เขามึนเมา
ของที่ปรุงขึ้นเป็นพิเศษเช่นนี้ย่อมต้องเลิศรสยิ่งกว่าเดิม!
「พี่สาวคนดี พี่สาวแท้ ๆ ของข้า! ท่านพูดเช่นนี้ก็ห่างเหินกันเกินไปแล้ว เอ่อ... ฮ่า ๆ ข้าขอลองชิมสักคำได้หรือไม่ แค่คำเดียว!」
หนานซินแอบหัวเราะอยู่ข้าง ๆ สวี่ฉางหลิวจึงกล่าวอย่างขุ่นเคืองว่า 「หนานซิน อย่าหัวเราะสิ! เจ้าอยู่กับพี่หญิงข้าทุกวัน ของดีอะไรย่อมได้ลิ้มรสก่อนใคร อย่าอิ่มแล้วยังไม่รู้จักคนหิวสิ!」
「ก็จริง」หนานซินลูบท้อง 「ติดตามจวิ้นจู่ แม้ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น แค่น้ำแกงหอมกรุ่นนั่นก็ดื่มได้จนอิ่มหนำแล้ว!」
ซื่อจื่อฉางหลิวแทบโกรธจนกลายเป็นปลาปักเป้า
「เอาละ ไปกันเถิด」ซานฉีเร่งให้พวกเขาออกเดินทาง ครั้นใกล้ถึงประตู นางกลับชะงักฝีเท้า แววเย้ยหยันพาดผ่านนัยน์ตา
ทหารเฝ้าประตูรีบรุดเข้ามา ครั้นเห็นนางก็ถอนหายใจโล่งอก ก่อนกล่าวอย่างเร่งร้อนว่า 「วันนี้ลมหิมะแรงยิ่ง จวิ้นจู่ไม่ควรออกไปข้างนอกพ่ะย่ะค่ะ」
สวี่ฉางหลิวกล่าวว่า 「พี่ซานฉียังต้องไปจวนข้า」
ทหารผู้นั้นมีสีหน้าลำบากใจ ขณะเดียวกันก็มีเสียงเอะอะดังมาจากนอกประตูจวน
สวี่ฉางหลิวย่นคิ้ว 「ผู้ใดส่งเสียงเอะอะอยู่ข้างนอก」
ทหารเห็นว่าปิดบังต่อไปไม่ได้ จึงตอบว่า 「ฮูหยินตระกูลอี้ว์มาขอรับ... นางคุกเข่าอยู่ด้านนอก ยืนกรานว่าจะพบจวิ้นจู่」
สีหน้าสวี่ฉางหลิวพลันหม่นคล้ำ
「พี่ซานฉี ท่านออกไปไม่ได้จริง ๆ ตระกูลอี้ว์พวกนี้ช่างเสียสติ ถึงกับคิดแผนชั่วเช่นนี้ขึ้นมา พวกเขาต้องการบีบให้ท่านออกไปพบแน่!」