คำสาปในตัวหนานซินนี้ แม้ไม่ก่ออันตรายร้ายแรง แต่กลับหยามเกียรติอย่างยิ่ง
ซานฉีสัมผัสได้ถึงเจตนาร้ายและความเคียดแค้นเข้มข้นจากคำสาปนี้ จึงอดสงสัยไม่ได้ว่าหนานซินไปป้อน ‘ข้าว’ หรือ ‘นา’ หรือ ‘ร่วม’ ให้ฝ่ายตรงข้ามกินกันแน่?
“หัวหน้า คำสาปนี้รับมือยากอยู่บ้าง เหตุใดยิ่งข้าแก้ เขาก็ยิ่งคึกคักขึ้นเล่า?” อวิ๋นปู้ออกกดหนานซินไว้แน่น
หนานซินทำหน้าเหมือนสุนัขผอมโซ ดวงตาฉายแววหิวโหยราวกับสัตว์ร้าย ปากพึมพำว่า “น้ำล้างครัว เอาน้ำล้างครัวมาให้ข้า...”
ซานฉีปวดหัวอยู่บ้าง เดิมทีนางเพียงใช้คำสั่งกับมือประทับก็ถอนคำสาปนี้ได้แล้ว ทว่าบัดนี้ความสามารถในการวาดยันต์ของนางถูกจำกัด หากฝืนวาดออกมา ผลลัพธ์อาจคลาดเคลื่อนไปในทิศทางที่ยากคาดเดา
ซานฉีกังวลว่าถึงตอนนั้น สิ่งที่หนานซินอยากกินอาจไม่ใช่น้ำล้างครัว แต่เป็นอย่างอื่น...
“นอนหลับไปเสียก่อนเถิด” ซานฉียกมือตบหน้าผากหนานซิน เขากลอกตาก่อนจะอ่อนยวบลงไปนอนกับพื้นทันที ปากที่อ้าค้างมีน้ำลายไหลย้อย สีหน้าเคลิบเคลิ้ม “อร่อย...อร่อย...ฮึ ๆ...กินอีก...”
“หัวหน้า ฝีมือท่านยอดเยี่ยมจริง ๆ นี่เป็นวิชาอันใดหรือ?”
“วิชาฝันร้ายเท่านั้น ปล่อยให้เขาก่อเรื่องอยู่ในฝันไปเถิด”
“เช่นนั้นยามนี้เขากำลังฝันว่าตนกิน...อ้วก—” อวิ๋นปู้ออกขย้อน ก่อนเอ่ยด้วยใจหวาดผวาว่า “ไม่กล้าคิดเลยว่าพอเสี่ยวหนานตื่นขึ้นมา จิตใจจะแตกสลายเพียงใด...”
ซานฉีกับเยี่ยนตู้สบตากัน
ซานฉีเอ่ยว่า “วันส่งท้ายปีเก่า เจ้าจงให้เงินแต๊ะเอียเขาเพิ่มสักหน่อย”
เยี่ยนตู้ตอบว่า “...ได้”
อวิ๋นปู้ออกถูกทิ้งไว้ให้เฝ้าหนานซิน หนึ่งคือป้องกันไม่ให้เจ้าหนูนี่เกิดเรื่องไม่คาดฝันอีก สองคือรอจับกระต่าย