ภายในห้อง
เมื่อเห็นซานฉีถูกเยี่ยนตู้พาตัวไป เจ้าหมาก็เดือดดาลอย่างไม่เป็นธรรม แววตาดุดันเผยเขี้ยวขู่ ราวกับอยากขย้ำเยี่ยนตู้ทั้งเป็น
——ไอ้เด็กมนุษย์หน้าด้านไร้ยางอาย ไร้ความละอาย ไม่รู้จักรักษาคุณธรรมบุรุษ ใช้รูปโฉมเอาใจผู้อื่น...ต่ำช้า! ต่ำช้ายิ่งนัก!!
มันด่าทอด้วยเสียงเห่าหอนอย่างหยาบคาย ดวงตากลอกไปมา ไม่รู้ว่ากำลังคิดแผนชั่วอะไรอีก!
คืนนี้คงไม่มีโอกาสขย้ำเยี่ยนตู้ เจ้าหมาจึงได้แต่ไปกินคนชั่วอีกสองคนแก้เบื่อ ทว่าทันทีที่มันยกก้นขึ้น มีดสับกระดูกก็ปรากฏขึ้นจากที่ใดไม่รู้
เจ้าหมามองอย่างเย่อหยิ่ง:
——อะไร? หิวน้ำอีกแล้วหรือ?
เมื่อวานถูกฉี่หมารดหัว มีดสับกระดูกแทบอยากแทงเจ้าหมาชั่วนี่ให้พรุนด้วยสามมีดหกแผล
ตัวมีดสั่นเบา ๆ อักษรสีเลือดปรากฏขึ้นบนคมมีด:
——พระนางเรียกพบเจ้า
ใบหน้าหมาที่บวมฉึ่งราวกับหัวหมูของเจ้าหมาเผยสีหน้าที่เหมือนมนุษย์อย่างยิ่ง ดวงตาหลุกหลิก แฝงความรู้สึกผิดอยู่เล็กน้อยและหวาดกลัวอยู่ไม่น้อย
ชั่วครู่ต่อมา
มีดสับกระดูกหายวับไปจากห้อง สุนัขดำตัวใหญ่สะดุ้งทั้งตัว ก่อนจะล้มแผละลงกับพื้น
เมื่อดวงตาหมาลืมขึ้นอีกครั้ง ก็กลับมาใสซื่อและโง่งมเช่นวันวาน
แม่ทัพใหญ่: โฮ่ง ๆ?! เหตุใดหัวข้าถึงบวมเช่นนี้!
……
บนเส้นทางหยินหยาง หมอกหนาทึบปกคลุมทั่วสารทิศ ศาลร้างแห่งหนึ่งตั้งตระหง่านอยู่กลางม่านหมอก
สุนัขดุร้ายที่มีไอสีดำวนเวียนรอบกาย มีร่างใหญ่โตดุจวัวมหึมา มันเหยียบย่างผ่านถนนหินที่แตกหัก มาหยุดอยู่หน้าศาล
เอี๊ยด——
ประตูศาลเปิดออกเอง เสียงสตรีลอยออกมาจากด้านใน “เข้ามา”