เรื่องที่นายทหารหนุ่มสกุลเยี่ยนถูกฮองเฮาลงโทษ และมีพระบัญชาให้ไปจวนปั๋วยวนโหวเพื่อแบกไม้เรียวขอขมา แพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวงอย่างรวดเร็ว
ผู้คนมากมายต่างอยากไปชมความครึกครื้น
คนทั้งจวนปั๋วยวนโหวต่างได้ใจเป็นที่สุด ชูเยว่ไป๋เอ่ยประจบมารดา “ยังต้องให้ท่านแม่ออกหน้า! ความแค้นในใจลูกคราวนี้ ในที่สุดก็ได้ระบายเสียที!”
ฮูหยินปั๋วยวนโหวแค่นเสียงเบา ๆ “พรุ่งนี้เมื่อเยี่ยนตู้มาถึง เจ้าอย่าทำเกินไปนัก เรื่องคราวนี้เขาเป็นฝ่ายผิดก็จริง แต่การเป็นศัตรูกับเขาอย่างไรก็ไม่คุ้ม”
ชูเยว่ไป๋รับคำอย่างไม่เต็มใจ ก่อนถามอีกว่า “แล้วอี้ว์ซานฉีเล่า?”
“ในพระราชเสาวนีย์ของฮองเฮาไม่ได้กล่าวถึงนาง แต่ในเมื่อเยี่ยนตู้ถูกลงโทษแล้ว จวิ้นจู่ที่มีแต่ชื่ออย่างนางจะหนีรอดไปได้หรือ? คอยดูเถิด นางถูกจดชื่อไว้ต่อหน้าฮองเฮาแล้ว หากยังกล้าดื้อดึงอยู่ในจวนแม่ทัพ ฮองเฮาจะไม่ทรงยอมให้นางเป็นคนแรก!”
ฮูหยินปั๋วยวนโหวกล่าวอย่างมั่นอกมั่นใจ ทว่าสิ้นเสียงนาง ความเจ็บปวดก็แล่นขึ้นมาที่เท้า
“โอ๊ย!” นางก้มลงมอง พบว่าถูกหนูกัดเข้าให้
“ทำไมถึงเป็นหนูอีกแล้ว!”
“ใครก็ได้! บัดซบเอ๊ย หน้าหนาวเช่นนี้เจ้าพวกสกปรกเหล่านี้มาจากที่ใดกัน!”
จวนปั๋วยวนโหวกลับวุ่นวายโกลาหลขึ้นอีกครั้ง ส่วนอีกด้านหนึ่ง ข่าวก็ไปถึงตระกูลอี้ว์เช่นกัน
อี้ว์มิ้นอู่ตื่นเต้นเป็นที่สุด “ฮ่า ๆๆ! พรุ่งนี้ข้าต้องไปดูให้ได้ เยี่ยนตู้ไม่ใช่หยิ่งผยองนักหรือ! ข้าจะดูให้เห็นกับตาว่านายทหารหนุ่มสกุลเยี่ยนผู้เกรียงไกรแบกไม้เรียวมาขอขมาจะมีสภาพเช่นไร!”
อี้ว์มิ้นเหวินยังพอสุขุมอยู่บ้าง “พวกเรารอดูก็พอ เรื่องนี้เริ่มต้นเพราะซานฉี นางคงอยู่ข้างกายเยี่ยนตู้ต่อไปได้อีกไม่นาน”
สองพี่น้องสบตากันแล้วยิ้ม อี้ว์ถังเมื่อได้รู้เรื่องนี้ก็เบิกบานใจยิ่งนัก ทว่ายิ้มได้ไม่กี่ครั้ง กลิ่นเหม็นจากร่างกายตนเองก็ทำให้นางคลื่นเหียน
“ยาที่หมอผู้นี้จัดมาไม่ได้ผลเลย! ให้เขาจัดยาใหม่มา!”
อี้ว์ถังตะโกนออกไปด้านนอก ก่อนกลับมายืนหน้าคันฉ่องแต่งหน้าแล้วตบแป้งหอมลงบนใบหน้าอย่างบ้าคลั่ง โดยไม่รู้เลยว่าเงาสะท้อนในคันฉ่องนั้นบิดเบี้ยวและอัปลักษณ์เพียงใด