ภายในห้องว่างเปล่า ประตูปิดสนิท กั้นแสงจันทร์ไว้ด้านนอก
แววตาของเยี่ยนตู้ลึกล้ำ มือกดทาบอก ป้ายพรสมบูรณ์พร้อมกำลังร้อนผ่าว
มีบางสิ่ง... เคยเข้าใกล้เขา!
ยามดึก สุนัขดำตัวใหญ่ตัวหนึ่งวิ่งพล่านไปตามถนนอย่างบ้าคลั่ง ส่ายหัวสะบัดหางพุ่งชนโน่นชนนี่ ปากสุนัขบวมเป่งราวกับถูกผึ้งต่อย น้ำตาไหลพรากไม่ต่างจากสายน้ำ
เงาสัตว์ร้ายมหึมาที่ตามหลังมันมา มืดมิด บิดเบี้ยว คลานตะกาย และคำรามไร้เสียง
——ปาก! ปาก! ปาก! เจ็บ! เจ็บ! เจ็บ! โฮ่ง ๆ ๆ!
——ไอ้เด็กเหลือขอน่าชัง! โฮ่ง ๆ อู ๆ!
สุนัขดำกระโจนพรวด เพียงชั่วพริบตาก็ไปปรากฏตัวอยู่นอกคุกกรมอาญา ดวงตาสุนัขจ้องประตูคุกเขม็ง ปากที่บวมจนเหมือนหมั่นโถวแยกออกเป็นร่อง น้ำลายหยดติ๋ง ๆ
——ปากเจ็บ... กินวิญญาณคนชั่ว... รักษาแผล...
——กินอีก กินอีก... แข็งแกร่งขึ้น ตัวใหญ่ขึ้น... แล้วค่อยไปกัดไอ้เด็กเหลือขอนั่นให้ตาย... โฮ่ง~
ภายในจวนจวิ้นจู่
เด็กสาวยังคงนอนอยู่บนเก้าอี้โยก หมอกดำลอยขึ้นลงอยู่ข้างกาย นางขมวดคิ้วเล็กน้อย คล้ายกำลังฝัน แต่ในฝันกลับไม่สงบสุข
ซานฉีฝันอีกแล้วจริง ๆ
ในความฝัน นางโมโหยิ่งนัก ตบสุนัขดินตัวเล็กขนกระเซิงที่กลมป้อมอยู่ข้างเท้าครั้งแล้วครั้งเล่า
——เสี่ยวหวัง ดูแลลูกน้องของเจ้าให้ดี!
——หากปล่อยให้พวกมันออกมากัดคนไปทั่วอีก ข้าจะส่งพวกมันให้ท่านน้าสวีทำหม้อไฟเนื้อสุนัขเสียให้หมด!
สุนัขดินตัวเล็กประจบประแจงคลอเคลียอยู่ใต้เท้านางอย่างน่าหมั่นไส้
มีคนถามนางจากด้านหลังว่า “มันชื่อเสี่ยวหวัง เช่นนั้นยังมีต้าหวังอีกตัวหรือ?”
ซานฉีได้ยินเสียงตนเองตอบอีกฝ่ายว่า
——ใช่แล้ว เสี่ยวหวังเป็นสุนัข ต้าหวังเป็นแมว
ซานฉีหันกลับไปมองคนที่พูดด้วย ทันใดนั้นรอบด้านก็มืดสนิท ราวกับหมึกสีดำแผ่ซ่านเข้าปกคลุมทั่วทั้งความฝัน และกลบฝังความทรงจำช่วงนี้ไว้