อย่าว่าแต่คนในจวนจวิ้นจู่จะตะลึงงันเลย
คนทั้งจวนแม่ทัพก็ยังงุนงงไปหมดแล้ว!
เยี่ยนตู้ก้าวยาว ๆ มาหยุดตรงหน้าซานฉี เขาก้มหน้า จับจ้องนางไม่วางตา ไหนเลยจะมีท่าทีเด็ดขาดดั่งคราก่อนที่ไม่เอ่ยสักคำแล้วหันหลังจากไป
“จวิ้นจู่ทรงใจกว้าง จะทรงยกโทษให้ข้าหรือไม่?” เขาถามเสียงแผ่ว ปลายเสียงเชิดขึ้นเล็กน้อย แฝงแววประจบเอาใจ
ใบหน้าเล็กของซานฉีเคร่งขรึม นางแสร้งวางท่ากล่าวว่า “คงต้องทำให้นายทหารหนุ่มสกุลเยี่ยนผิดหวังแล้ว จวิ้นจู่ผู้นี้ไม่เคยใจกว้างมาแต่ไหนแต่ไร!”
เยี่ยนตู้กดมุมปากไว้ ขมวดคิ้วคล้ายกลัดกลุ้ม “เช่นนั้นจะทำอย่างไรดี?”
ซานฉีเท้าเอว “ข้าเพิ่งย้ายเข้าจวนใหม่ เจ้าก็ทุบกำแพงข้าเสียแล้ว ใครทุบ คนนั้นก็ต้องซ่อมให้เรียบร้อย!”
นายทหารหนุ่มสกุลเยี่ยนก้มหน้ารับคำ “ข้าน้อมรับบัญชา จะลงมือซ่อมด้วยตนเอง ไม่ให้ผู้อื่นยื่นมือเข้ามาเป็นอันขาด เพื่อแสดงความจริงใจ”
ซานฉีแค่นเสียงอย่างดุร้าย “เช่นนี้ค่อยพอใช้ได้!”
ทุกคน “……” พวกเจ้าสองคนแสดงละครได้ปลอมกว่านี้อีกหรือไม่!
เยี่ยนตู้เงยหน้าขึ้น “ในจวนจัดเตรียมมื้อค่ำไว้แล้ว เพื่อขอขมาจวิ้นจู่ ไม่ทราบว่าจวิ้นจู่จะทรงให้เกียรติหรือไม่?”
“เช่นนั้นก็…เห็นแก่หน้าเจ้าเป็นพิเศษสักหน่อยก็แล้วกัน” ซานฉีรวบชายกระโปรงแล้วก้าวข้ามไป เยี่ยนตู้ประคองนางไว้อย่างเป็นธรรมชาติ จากนั้นทั้งสองก็เดินเคียงกันไป โดยไม่สนใจสีหน้าของผู้ใดแม้แต่น้อย
แม่นมชราสองคนที่รับพระบัญชามา ‘ขัดขวางคู่รัก’ ดูแก่ลงไปถึงสิบปี
ซานฉีเดินเคียงข้างเยี่ยนตู้ ครั้นเห็นว่าโดยรอบไร้ผู้คน นางก็หยุดฝีเท้า เหลือบมองเขา “เจ้าเล่ห์นัก!”