ภายในกายเยี่ยนตู้ประหนึ่งมีกองเพลิงลุกโหม ผู้ใดเข้าใกล้เขาล้วนถูกเปลวไฟแผดเผาไปด้วย
ร่างกายของซานฉีเย็นเยียบเกินไป ประหนึ่งหิมะกลางเหมันต์ สามารถดับความร้อนรุ่มของเขา บรรเทาความกระหายร้อนระอุได้
เยี่ยนตู้อยากช่วงชิงไอเย็นจากนางให้มากกว่านี้อย่างยิ่ง ในชั่วขณะที่แทบจะจุมพิตนาง เขากลับดึงปิ่นปักผมของนางออก แล้วแทงเข้าที่เอวตนเองอย่างแรง
มือเล็กเย็นเฉียบคู่หนึ่งกุมข้อมือเขาไว้แน่น
“เยี่ยนตู้!”
ซานฉีถลึงตามองเขาด้วยความโกรธและตกใจ “ห้ามทำร้ายตนเอง!”
“ทำร้าย...เจ้า...ไม่ได้” เยี่ยนตู้เอ่ยอย่างยากลำบาก
ท่ามกลางฤดูหนาว ทั่วร่างเขากลับชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ ลำคอเปียกชื้น เส้นเอ็นปูดโปนเพราะออกแรง ใบหน้าเย็นชาดุจหยกขาวนั้นกำลังถูกความปรารถนากับสติสัมปชัญญะดึงรั้งกันไม่หยุด
“เชื่อข้า และเชื่อในตัวเจ้าเอง” ซานฉีปลอบเขาเสียงแผ่ว นางไม่กล้าคลายมือ กลัวว่าเยี่ยนตู้จะคลุ้มคลั่งขึ้นมา แล้วทำร้ายตนเองเพื่อรักษาสติอีกครั้ง
นางทำได้เพียงเขย่งปลายเท้า ให้หน้าผากแนบชิดกับเขา
สัมผัสเย็นเยียบทำให้ทั่วกายเขาสะท้านวาบ ระยะห่างระหว่างคนทั้งสองใกล้ชิดยิ่งนัก ใกล้เสียจนเพียงขยับเข้าหาอีกนิด เขาก็จะช่วงชิงสิ่งที่ต้องการได้มากกว่านี้
เขาจ้องมองนางไม่วางตา หน้าผากของทั้งคู่แนบชิดกัน ไอเย็นซึมซาบเข้าสู่ห้วงความคิดทีละน้อย ประหนึ่งก่อกำแพงสูงขึ้นภายในกาย แยกสติออกจากร่างกาย
ร่างกายของเขายังคงติดอยู่ในกองเพลิง ทว่าสติกลับคืนมาแล้ว