ความแค้นของเหล่าผู้ตายอย่างไม่เป็นธรรมพุ่งทะยานเข้าสู่ร่างองค์หญิงใหญ่ซ่านอี๋พร้อมกัน แล้วอาละวาดอยู่ภายในร่างของนาง
นางกรีดร้องพลางกลิ้งเกลือกไปทั่วพื้น ความเจ็บปวดนั้นราวกับมีคนกำลังลอกผิวหนังและเนื้อหนังของนางออกทีละชั้น
ซานฉีมองดูอย่างเย็นชา เยี่ยนตู้และคนอื่น ๆ ยืนอยู่เบื้องหลังนาง ใบหน้าเย็นชาไม่ต่างกัน
กรรมใดใครก่อ กรรมนั้นย่อมคืนสนอง
จุดจบเช่นนี้ องค์หญิงซ่านอี๋สมควรได้รับแล้ว!
ต่อให้นางเจ็บปวดแสนสาหัส ต่อให้นางยอมตายเพื่อชดใช้ความผิด ก็ยังชดใช้หนี้กรรมเหล่านี้ไม่หมด เมื่อนางตายแล้ว ผู้คนที่ตายอย่างไม่เป็นธรรมเพราะนางจะฟื้นคืนชีพได้หรือ?
หอชมจันทร์เกิดความเคลื่อนไหวใหญ่โตเช่นนี้ ไฉนจะไม่ดึงดูดความสนใจของผู้อื่น
ไม่นาน กองทหารรักษาพระองค์จำนวนมากก็มุ่งหน้ามาที่นี่
“ผู้ใดบังอาจมาก่อเรื่องในพระตำหนัก!” ชายที่เป็นผู้นำตวาดเสียงกร้าว เขาเหลือบเห็นองค์หญิงใหญ่ซ่านอี๋กำลังร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดอยู่บนพื้น จึงออกคำสั่งว่า “คุ้มครององค์หญิงใหญ่!”
เหล่าทหารรักษาพระองค์กรูกันเข้ามา เว่ยเหยียนตะโกนใส่ชายผู้นั้นว่า “น้องสาม หยุดมือ!”
เว่ยจัวชะงักงัน เว่ยเหยียนในยามนี้ใบหน้าเปรอะเปื้อนฝุ่นและคราบเลือด จะจำไม่ได้ก็ไม่แปลก
จากนั้น เว่ยจัวก็เห็นเยี่ยนตู้ แววตาคมกริบวาบผ่านดวงตา “เยี่ยนตู้!”
เยี่ยนตู้เหลือบมองเขาอย่างเย็นชา กล่าวเตือนด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ “ผู้บัญชาการเว่ย เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับท่าน ถอยไปเถิด”
เว่ยจัวหัวเราะด้วยความโกรธ ยังไม่ทันเอ่ยปาก องค์หญิงใหญ่ซ่านอี๋ก็กรีดร้องสุดเสียง “ฆ่าพวกมันเสีย! เยี่ยนตู้กับพวกเขาเป็นมือสังหาร—อ๊า—รีบฆ่าพวกมัน!”