ซานฉีพาองค์หญิงเจ็ดจากไป ไม่มีผู้ใดขัดขวาง ต่อให้คิดขัดขวางก็ทำไม่สำเร็จ
หลังพวกเขาจากไป ตำหนักพักตากอากาศหนานซานก็เกิดความโกลาหล ไทเฮาหมดสติไป ส่วนเรื่องที่ยิ่งทำให้ผู้คนหวาดหวั่นก็คือ เมื่อองค์หญิงใหญ่ซ่านอี๋สิ้นพระชนม์ ข้าหลวงและทหารองครักษ์ในตำหนักพักตากอากาศก็ล้มตายไปไม่น้อยเช่นกัน
ต่อหน้าผู้คนมากมาย หนังมนุษย์ของพวกเขาเน่าเปื่อย ร่างกายกลายเป็นหุ่นกระดาษแล้วลุกไหม้ขึ้นเองโดยไร้เปลวไฟ
“หุ่นกระดาษเหล่านี้ล้วนเป็นฝีมือขององค์หญิงใหญ่ซ่านอี๋ ชาวอำเภอเซวี่ยถูกนางถลกหนังมาทำเป็นหุ่นกระดาษ เพียงแต่ข้าไม่คิดเลยว่าในหมู่ทหารองครักษ์จะมีพี่น้องต้องเคราะห์ร้ายด้วย” เว่ยเหยียนมีสีหน้าเคร่งขรึม “ครานี้หากมิใช่เพราะนายทหารหนุ่มสกุลเยี่ยนกับจวิ้นจู่หมิงฮวา เกรงว่าช้าหรือเร็วพวกเราคงต้องตายด้วยน้ำมือองค์หญิงใหญ่ซ่านอี๋กันหมด”
แต่ก่อนเว่ยจัวไม่เชื่อเรื่องภูตผีและเทพยดา ทว่าบัดนี้ความจริงปรากฏอยู่ตรงหน้า จะไม่เชื่อก็ย่อมไม่ได้!
เขามองไปทางตำหนักบรรทมของไทเฮา แววตาลึกล้ำ “ภายหน้าคงไม่สงบแล้ว”
เว่ยเหยียนขมวดคิ้ว “องค์หญิงใหญ่ซ่านอี๋ทำกรรมใดไว้ก็ย่อมได้รับผลเช่นนั้น! ด้วยนิสัยของฝ่าบาท ย่อมไม่ทรงปกป้องนาง คงไม่ลงโทษนายทหารหนุ่มสกุลเยี่ยนกับจวิ้นจู่หมิงฮวาเพราะเรื่องนี้กระมัง...”
“เจ้าถึงกับช่วยพูดแทนเยี่ยนตู้แล้วหรือ” เว่ยจัวเหลือบมองเขา
เว่ยเหยียนกระแอม เขารู้ว่าเว่ยจัวกับเยี่ยนตู้เป็นไม้เบื่อไม้เมากัน “ข้าพูดไปตามเหตุผลเท่านั้น”
รูปลักษณ์ของเว่ยจัวสมกับชื่อของเขา งามโดดเด่นเจิดจ้าดุจเปลวเพลิง เพียงแต่คิ้วตาคมกริบเกินไป จึงไม่ดูอ่อนหวานเหมือนสตรี