ภายในหลุมลึก เสียงหัวเราะขององค์หญิงใหญ่ซ่านอี๋ดังก้องไปทั่ว
ซานฉีก้มหน้า ยังคงไม่รับรู้สิ่งใด
พระนางสระโลหิตยกมือขึ้น มีดเล่มหนึ่งพุ่งทะยานลงมาจากเบื้องบน
มีดในมือของพระนางสระโลหิตสั่นระริกอย่างบ้าคลั่ง ราวกับกำลังดิ้นรน กระดาษยันต์บนตัวมันที่ติดแน่นราวกับยาพอกแผลถูกเผาไหม้ไปทีละแผ่น
อวิ๋นปู้ออกหน้าถอดสี “มีดเล่มนั้น!”
นั่นมันมีดสับกระดูกของซานฉีชัด ๆ!
เมื่อกระดาษยันต์ถูกเผาจนหมด มีดสับกระดูกก็หยุดดิ้นรน พระนางสระโลหิตชูมีดขึ้น ฟันลงใส่ซานฉีอย่างแรง
ในห้วงแห่งความเป็นความตาย เงาร่างหนึ่งพลันพุ่งเข้าขวางเบื้องหน้าซานฉี เลือดสาดกระเซ็น
มีดสับกระดูกฝังอยู่ในเนื้อของเขา ฟันลงบนหัวไหล่ของเยี่ยนตู้ เขากุมมือของพระนางสระโลหิตไว้ทั้งสองข้าง สกัดคมมีดไม่ให้จมลึกลงไป
เส้นเลือดบนหน้าผากเขาปูดโปน ใบหน้าเย็นชาราวหยกเต็มไปด้วยความเยียบเย็นและจิตสังหาร ทว่าเขากลับไม่ถอยแม้แต่ก้าวเดียว
“อวิ๋นปู้ออก!” เยี่ยนตู้ตวาดเสียงต่ำ
อวิ๋นปู้ออกวิ่งมาถึงแล้ว พยายามลากซานฉีออกไป ทว่ามีพลังสายหนึ่งตรึงนางไว้กับที่อย่างแน่นหนา
เว่ยเหยียนและคนอื่น ๆ ต่างพุ่งเข้ามาช่วย องค์หญิงเจ็ดเองก็ลุกขึ้นมา เก็บทวนยาวที่ตกอยู่ข้างกายขึ้นมาโดยไม่รู้ว่าหล่นลงมาตั้งแต่เมื่อใด แล้ววิ่งตามเข้าไปด้วย
เสียงหัวเราะเย็นชาขององค์หญิงใหญ่ซ่านอี๋ดังขึ้นอีกครั้ง “รนหาที่ตาย!”
หมอกโลหิตแผ่ออกจากร่างพระนางสระโลหิตเป็นวง กวาดทุกคนจนล้มระเนระนาด