สีหน้าอี้ว์ถังซีดขาวโพลน เอ่ยคำไม่ออก น้ำตาร่วงลงพรั่งพรู
ดวงตาอี้ว์มิ้นอู่เปล่งประกายดุร้ายทันที “อี้ว์ซานฉี เจ้าอย่าได้ก้าวย่างไกลเกินไป ลากคนทั้งตระกูลลงฝั่งไปพร้อมกับเจ้าแล้วสนุกใจนักหรือ”
อี้ว์ซานฉียังคงยิ้ม นางลูบรอยรอยบีบคอของตน “จะไปสนุกใจได้อย่างไร ถ้าพี่ชายสองคุกเข่าลงมาขอโทษ ต่อให้น้องสาวสี่ไม่ต้องไปบวชเป็นชี เจ้าย่อมสุขใจยิ่งกว่าเดิม”
“พี่ชายสองรักน้องสาวสี่เพียงใด ก็แค่คุกเข่าเท่านั้น เจ้าย่อมยินดีอยู่แล้วไม่ใช่หรือ”
ใบหน้าอี้ว์มิ้นอู่แดงก่ำขึ้นทันที
อี้ว์มิ้นเหวินจ้องมองอี้ว์ซานฉีด้วยแววตาที่ผิดหวังถึงที่สุด “น้องสาม จำเป็นต้องถึงขั้นเช่นนี้จริงหรือ”
รอยยิ้มของอี้ว์ซานฉีเย็นชา “พี่ชายใหญ่จะคุกเข่าพร้อมกันหรือ ก็มิได้เป็นไง ข้ารับได้ทั้งนั้น”
มืออี้ว์มิ้นเหวินสั่นคลอน แล้วคลายออกทันที
อี้ว์ซานฉีก้มสายตาลง
ในแววตาล้วนแต่เยาะเย้ย แม้ต่อกันเอง คนในตระกูลนี้ก็เปรียบเสมือนสุนัขกัดสุนัข
อี้ว์มิ้นเหวินยังเงียบงันไม่เอ่ยวาจา อี้ว์มิ้นอู่เม้มฟัน สุดท้ายก็คุกเข่าลง “เป็นเช่นนี้แล้วเจ้าพอใจหรือยัง น้องสามสามเกลือกเลย เร่งรับพระราชโองการเสีย!”
อี้ว์ซานฉีก้มสายตาลง
คนตระกูลอี้ว์ต่างจ้องเขม้นมาที่นาง ในดวงตาคือความอัปยศ คือความเกลียดชัง คือความรังเกียจ หาได้มีความสำนึกผิดไม่
ใครกล่าวว่าคนตายไปแล้ว ผู้มีชีวิตจำต้องรู้สึกผิดหวัดเสียใจ จำต้องหันหน้ากลับมาเป็นคนใหม่
มิใช่!
พวกเขาจะโทษนางว่าเหตุไฉนไม่ตายช้าลงกว่านี้ บั่นทอนพวกเขาไม่ได้กินความมั่งคั่งรุ่งเรืองที่แช่เลือดของนาง!
พวกเขาจะโทษนางว่าตายไปแล้วยังสร้างความยุ่งยากให้ตระกูลอีก!
นางตาย พวกเขาโทษ!
นางมีชีวิต พวกเขาก็โทษฉันใด!
อี้ว์ซานฉีผู้นี้จำต้องเป็นวัวควายแก่ในไร่ ต้องเป็นอูฐที่ถูกฟางกดตาย ไม่ว่าเป็นตาย ต้องเป็นไปตามใจพวกอี้ว์เหล่านี้ทั้งนั้น!
แต่เหตุไฉนเล่า?
พวกเขาเพียงก้มหัว เธอจำต้องให้อภัยหรือ?
เหล่ามีดที่เสียบลงในร่างนางในอดีต ฟางเส้นแล้วเส้นเล่าที่กดนางจนตาย ย่อมจางหายไปหรือ?
ยิ่งกว่านั้น แม้การก้มหัวของพวกเขาก็เป็นเพียงความเท็จทั้งปวง
อี้ว์ซานฉีแย้มริมฝีปากหัวเราะเยาะ ทุกถ้อยคำเย็นเยียบราวน้ำแข็ง “ข้า จะมิให้อภัยเด็ดขาด!”
นาง ‘ตายแล้วฟื้นคืน’ กลับมา มิใช่กลับมาแสร้งเป็นครอบครัวรักใคร่กับพวกเขาหรอกนะ!
นางปรารถนาให้คมดาบและขวานฟันลงบนร่างพวกเขา ปรารถนาให้เกียรติยศของตระกูลพังทลายในชั่วข้ามคืน ปรารถนาให้พวกเขามีชีวิตแต่มิเห็นแสงสว่างแห่งฟ้า เส้นทางข้างหน้าขาดสะบั้น เหลือเพียงความทุกข์นับพัน บาปนับหมื่นตกแก่ตัวพวกเขาเอง
เหล่าผู้นี้จึงจะรู้ถึงความหมายของคำว่า จะสำนึกผิดก็หาทางไม่พบ!
การที่อี้ว์ซานฉีปฏิเสธไม่ให้อภัย ทำให้คนตระกูลอี้ว์ต่างเปลี่ยนสีหน้าพร้อมกัน
อี้ว์มิ้นอู่พุ่งลุกขึ้นยืน ดวงตาแดงก่ำจนเกือบแตก “อี้ว์ซานฉี เจ้าตั้งใจหยามเกียรติข้าหรือ!”
ท่าทีตาแดงของเขาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ กำปั้นบีบแน่น เสมือนอีกชั่วยามจะฟาดฟันอี้ว์ซานฉีจนตาย
ในเบ้าตาดำสนิทของหญิงสาวผุดขึ้นซึ่งร่องรอยปีศาจ คนธรรมดามองไม่เห็น จากใต้เท้านางแผ่ขยายออกเป็นหนองน้ำสีดำ บึงปีศาจที่แปรสภาพนั้นโอบล้อมคนตระกูลอี้ว์ไว้แล้ว
เธออาจปลิดชีพพวกเขาได้ทุกเมื่อ ง่ายยิ่งกว่าบดขยี้มดเสี้ยนเสียอีก
ความอบอุ่นผูกพันเข้าห่อโอบอี้ว์ซานฉีโดยฉับพลัน เธอเห็นหมัดหนึ่งพุ่งออกมาจากด้านหลัง ตรงเข้าประทับที่ใบหน้าอี้ว์มิ้นอู่
อี้ว์มิ้นอู่ร้องลั่น เอามือยุ้มจมูก งุ่มง่ามล้มถอยหลัง อี้ว์มิ้นเหวินรับไม่อยู่ หลิวฮูหยินและอี้ว์ถังข้างหลังจึงถูกลากให้ล้มควันทั้งคู่
ท่ามกลางความพลิกผันระส่ำระสาย อี้ว์ซานฉีมิได้แลแก่ความสยอย่างพวกเขา หูเธอมีเพียงเสียงหัวใจเต้นกึกก้องของบุรุษทหารหนุ่ม เสียงลมหายใจหอบถี่ของเขา
เขากอดรัดนางแน่น ฝีมือสั่นระริก เสมือนกอดสมบัติล้ำค่าที่พลัดหลงไปแล้วได้คืน
เสื้อคลุมขนสัตว์ห่อหุ้มนางไว้มิให้รั่วซึม
ขนเจ้าหมาจิ้งจอกดำปัดผ่านแก้ม ส่งความร้อนระอุจากร่างกายของเขา อี้ว์ซานฉีเงยหน้าขึ้นสบสายตาที่ตกลงมาของเยี่ยนตู้
เขาช่างงดงามนัก ผู้เย็นดั่งหยกนั้น ความหล่อเหลาไม่ลดหย่อนความกล้าหาญ สูงส่งแต่มิล่องลอย ดวงตาสีอ่อนจัด ใสซึง สะอาดและร้อนระอุ เช่นนายตัวเขาเองมิใช่ผิด
“อี้ว์ซานฉี” เขาเอ่ยเรียกนามนางแผ่วเบา
“ยินดีต้อนรับการกลับมา”
กลับคืนสู่มนุษยโลกใบนี้อีกครั้ง