เยี่ยนตู้รู้สึกขึ้นมาว่า ‘เป็นเช่นนี้จริงด้วย’
เดิมทีแผนของซานฉีคือรอให้เรื่องที่อำเภอเซวี่ยคลี่คลายลงอย่างสิ้นเชิง แล้วค่อยพาเขากลับไปหมู่บ้านหวงฉวนสักครา
แต่เรื่องที่อำเภอเซวี่ยเพิ่งยุติลง กลับมีผีหญิงถือรูปแกะสลักแมวหมูมาขวางทาง คล้ายกับ...จงใจถ่วงเวลาไม่ให้พวกเขากลับหมู่บ้านหวงฉวนอย่างไรอย่างนั้น
「ซานฉี เจ้ารู้สึกหรือไม่ว่าผีหญิงตนนี้ปรากฏตัวได้ประจวบเหมาะเกินไป?」
「เยี่ยนตู้ ข้ารู้สึกว่าเรื่องวันนี้ประจวบเหมาะเกินไป」
ทั้งสองเอ่ยขึ้นแทบจะพร้อมกัน สบตากันครู่หนึ่งก็หัวเราะออกมาพร้อมกัน
「เพราะมันประจวบเหมาะเกินไป ทั้งยังผิดปกติ ข้าถึงต้องดูว่าเบื้องหลังมีใครชักใยอยู่กันแน่」ซานฉีกล่าว 「เจ้าไม่รู้หรอกว่าราชันดุร้ายเพียงใด รูปแกะสลักชิ้นนี้ห้อยอยู่บนคอของมัน เว้นแต่มันจะยินยอมเอง ไม่มีผู้ใดถอดออกได้」
เยี่ยนตู้รู้จักเจ้าแมวอ้วนตัวใหญ่ที่ชื่อราชันดี ตอนยังเด็กซานฉีเคยเล่าให้เขาฟัง
มันได้ชื่อว่าเป็นอันธพาลอันดับหนึ่งแห่งหมู่บ้านหวงฉวน ไม่ว่าหญิงชายเด็กหรือผู้ใหญ่ แม้แต่สุนัขในหมู่บ้านก็ไม่มีใครกล้าไปยั่วโมโห
แม้แต่ซานฉีตอนเด็กยังเคยถูกมันซ้อมเสียจนเจ็บตัว
「เล่ามาก่อนว่าผีหญิงตนนั้นมาขอให้เจ้าช่วยเรื่องใด หากนางมิได้ต้องการร้องทุกข์หรือแก้แค้น แล้วนางต้องการทำสิ่งใด?」
「นางขอให้ข้าช่วยบุตรชาย」ซานฉีมองเยี่ยนตู้ 「เจ้าก็รู้จักบุตรชายนาง」
เยี่ยนตู้เลิกคิ้ว 「ผู้ใด?」
「เว่ยจัว」
เยี่ยนตู้ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนหัวคิ้วจะขมวดลงอีกครั้ง