เขานำสมุนไพรบำรุงที่จัดเตรียมไว้ก่อนออกเดินทางติดตัวไปด้วย ดูสมฐานะแต่ก็ไม่ถึงกับหวือหวาจนเกินไป จากนั้นจึงนั่งรถม้าไปทางทิศตะวันออกของเมืองอย่างไม่รีบร้อน
ทิศตะวันออกของเมืองหลินโจวส่วนใหญ่เป็นคฤหาสน์หลังใหญ่ ผู้อยู่อาศัยล้วนร่ำรวยหรือทรงอิทธิพล แถมยังเงียบสงบกว่ามาก
ซูอู๋ตู้สวมอาภรณ์แพรสีแดงเข้ม มวยผมเสียบปิ่นหยก ถือพัดแพรขาวคลี่เล่น พิงกายในรถม้า ดูราวกับคุณชายจากบ้านไหนที่ออกมาเที่ยวเล่น ยากจะเห็นร่องรอยว่าเมื่อคืนยังอยู่บนเรือสินค้าสู้รบกับใครบางคน
หน้าประตูสาขาของศาลาหยานอวี่ไม่ได้อวดอ้างฐานะ สิ่งเดียวที่บ่งบอกตัวตนได้คือโคมไฟที่แขวนอยู่หน้าประตู บนนั้นวาดลวดลายสายฝนพรำในม่านหมอก
ยามเฝ้าประตูมองเห็นผู้มาแต่ไกล พอซูอู๋ตู้เปิดม่านเกี้ยวขึ้น เห็นใบหน้าหล่อเหลาเกินควรนั้นชัด ก็ยืดหลังตรงทันที ก้าวฉับๆ เข้ามาต้อนรับ
"ท่านเจ้าสำนัก!"
ซูอู๋ตู้พยักหน้าน้อยๆ แล้วลงจากรถม้า คนวิ่งเข้าไปรายงานมีแล้ว ส่วนอีกคนก็นำทางเขาผ่านระเบียงทางเดิน เข้าสู่โถงต้อนรับอย่างนอบน้อม
ซูอู๋ตู้นั่งลงที่ตำแหน่งประธาน รับถ้วยชาที่สาวใช้ประคองส่งให้อย่างระมัดระวัง เป่าใบชาที่ลอยเบาๆ แล้วจิบช้าๆ
ไม่นานนัก เสียงฝีเท้าหนักแน่นก็ดังมาจากเรือนด้านใน ซูอู๋ตู้เงยหน้าขึ้น ก็เห็นจ้าวเซิงเดินอ้อมฉากกั้นออกมา
"ท่านเจ้าสำนักมาเยือนถึงที่ ข้าน้อยมิได้ออกไปต้อนรับ" จ้าวเซิงประสานมือคำนับ ร่างสูงระหง
ซูอู๋ตู้วางถ้วยชาลง ลุกขึ้นประคองเขาเล็กน้อย "ผู้อาวุโสจ้าวไม่ต้องมากพิธี ข้าแค่ผ่านมาหลินโจว เลยแวะมาเยี่ยมร่างกายของท่าน ลุกขึ้นนั่งเถิด"