ซูอู๋ตู้ฟังแล้ว สีหน้าไม่เปลี่ยน เพียงโบกมือ "ยาอะไรก็ใช้ตามนั้น แค่รักษาคนให้รอดก็พอ"
หมอใหญ่พยักหน้าพร่ำเพรื่อ "ผู้น้อยเข้าใจแล้ว ผู้น้อยจะเปิดตำรับเดี๋ยวนี้ ใช้ตัวยาที่มั่นคงที่สุด!"
เขาเดินฉับไปที่โต๊ะจุ่มพู่กันเปิดตำรับ รอเขียนเสร็จ จือซานรับไป แล้วหันตัวออกประตูไปต้มยา
หมอใหญ่กลับมาข้างเตียง หยิบขวดน้ำมันยาจากกล่องยา แล้วค่อยๆ แกะผ้าพันแผลที่บาดแผลบั้นเอวของซูจืออีออกทำแผลใหม่ กิริยาระมัดระวัง กลัวผิดพลาดแม้แต่น้อยจนทำให้คุณชายข้างๆ ไม่พอใจ
ซูจืออีไม่ส่งเสียงแม้แต่น้อยตลอด ซูอู๋ตู้มองดู ความหงุดหงิดในใจก็พลุ่งขึ้นมาอีก
องครักษ์เงาคนนี้ อดทนเกินไปแล้ว อดทนจนคนแยกไม่ออกว่าแท้จริงเขาไม่เจ็บ หรือแค่ชินกับการไม่แสดงออกมา
หมอใหญ่พันแผลเสร็จ เช็ดเหงื่อบนหน้าผาก แล้วกำชับข้อห้ามอีกหลายอย่าง จากนั้นรับค่ารักษาแล้วก็ถอยออกไป
สายตาซูอู๋ตู้ตกลงบนใบหน้าซูจืออี ริมฝีปากที่โผล่พ้นหน้ากากแห้งแตกลอกเพราะไข้สูง
ซูจือซานต้มยาแล้ว กำลังเฝ้าประตูอยู่ข้างนอก ซูอู๋ตู้สั่งให้เขาเข้ามา
"รินน้ำอุ่นมาหน่อย"
จือซานรับคำสั่ง รีบนำชามน้ำอุ่นมา ซูอู๋ตู้พูดเรียบๆ "ป้อนน้ำเขาเสียหน่อย"