ภายในห้องอบอวลด้วยกลิ่นยาจาง ๆ ซูจืออีพิงตัวอยู่บนเตียง ด้านหลังมีหมอนหนุน ใบหน้าซีดเซียวไร้สีเลือดจริงอย่างว่า แต่ไข้ก็ลดลงแล้ว
ได้ยินเสียงประตูเปิด เขาก็เหลือบมองมา เห็นว่าเป็นซูอู๋ตู้ ก็จะเลิกผ้าห่มลุกขึ้นตามสัญชาตญาณ
“ข้าบอกเจ้าไปกี่ครั้งแล้ว ให้นอนอยู่เฉย ๆ”
ซูจืออีเม้มริมฝีปาก ค่อย ๆ พิงกลับลงบนหมอน เอ่ยเสียงเบา “นายท่านกลับมาแล้ว”
ซูอู๋ตู้ส่งเสียง “อืม” ในลำคอ นั่งลงข้างโต๊ะ รินน้ำให้ตัวเองหนึ่งถ้วย
จือเอ้อร์กลับมาตั้งแต่แรกแล้ว เขาก้าวมา คุกเข่าข้างเดียว “นายท่าน ข้าน้อยได้ไปสืบที่สมาคมพาณิชย์สากลตามคำสั่งของท่านแล้ว”
ซูอู๋ตู้วางถ้วยชา ยกคางขึ้นนิดหนึ่ง ส่งสัญญาณให้เขาพูดต่อ
“นายกสมาคมพาณิชย์สากลคนใหม่ชื่อโจวเต๋ออัน เป็นคนท้องถิ่นเมืองหลินโจว ก่อร่างสร้างตัวมาจากกิจการผ้าไหม มีโรงทอและร้านขายผ้าอยู่หลายแห่งในแถบเจียงหนาน เมื่อปีที่แล้วได้รับเลือกให้เป็นนายกสมาคม ดูแลงานทั่วไปและกิจการภายนอกของสมาคม”
จือเอ้อร์เรียบเรียงคำพูดอย่างเป็นระเบียบ “ข้าน้อยสืบความเคลื่อนไหวและผู้คนที่เขาติดต่อด้วยในช่วงครึ่งปีมานี้ ภูมิหลังของคนผู้นี้… สะอาดเอามาก ๆ นอกจากติดต่อกับเจ้าของร้านและผู้จัดการของห้างร้านต่าง ๆ แล้ว ก็ไม่พบว่าเขามีความเกี่ยวข้องกับอิทธิพลในยุทธภพอย่างเปิดเผย”
สะอาดเกินไปแล้ว
คนที่อาจสมรู้ร่วมคิดกับองค์กรอย่างเงาจำแลง แต่ภูมิหลังกลับขาวสะอาดเหมือนกระดาษเปล่า นี่แหละที่น่าสงสัยที่สุด
“มีแค่นี้หรือ” เขาถาม
“ยังมีอีกเรื่อง…” จือเอ้อร์ชั่งใจเลือกใช้คำพูด “ข้าน้อยสืบทราบว่า โจวเต๋ออันกับผู้อาวุโสจ้าวเซิงเคยพบปะกันอยู่สองสามครั้ง แต่ก็เป็นเพียงการพบกันในงานเลี้ยงเท่านั้น ไม่นับว่าสนิทสนมกันจริงจัง ผู้อาวุโสจ้าวไปร่วมงานเลี้ยงที่พ่อค้าบางคนในเมืองหลินโจวจัดขึ้นเป็นครั้งคราว โจวเต๋ออันก็อยู่ที่นั่นด้วย ทั้งคู่เคยพูดคุยกัน แต่ไม่มีบันทึกว่าพบปะกันเป็นการส่วนตัว”