เงาร่างสีแดงเข้มขวางระหว่างเขากับรถเข็น ขอบรถเข็นเสียดสีแขนเสื้อของซูอู๋ตู้ผ่านไป เจ้าของแผงลอยถึงได้เห็นชัดว่าเกือบชนคนเข้า รีบกล่าวขอโทษแล้วเข็นรถจากไปอย่างเร่งรีบ
ซูจืออีชะงักไปชั่วขณะ กว่าจะรู้ตัวว่าเมื่อครู่ตนถูกปกป้องไว้ ก็ผ่านไปครู่หนึ่งแล้ว
เขาเติบโตในหน่วยลับตั้งแต่เล็ก เรียนรู้แต่เพียงวิธีขวางหน้าเจ้านาย ไม่เคยคิดว่าตนเองจะถูกวางไว้ในตำแหน่งที่ต้องได้รับการปกป้อง
“นายท่าน...” เขาเอ่ยปาก อยากพูดอะไรบางอย่าง
ซูอู๋ตู้โบกมือ ไม่มีอารมณ์ฟังเขาพูดไร้สาระ หมุนตัวเดินไปยังแผงลอยข้างๆ แล้ว
ซูจืออีหุบปากเดินตามไป
นั่นเป็นแผงขายขนมไหว้พระจันทร์ ไม่ใหญ่นัก บนแผงมีกระด้งสานด้วยไม้ไผ่สองสามใบ ข้างในเรียงขนมไหว้พระจันทร์ขนาดต่างๆ ไว้ ด้านหลังแผงมีชายชรายืนอยู่ ยิ้มแย้มทักทายผู้คนผ่านไปมา
“ท่านลุง มีไส้อะไรบ้าง”
ชายชราเห็นแขกมาอุดหนุนก็กระปรี้กระเปร่า “นี่ไส้ผลไม้รวม นี่ไส้บัว นี่ไส้ถั่วแดง นี่ไส้พุทราจีน... คุณชาย เอากี่ชิ้นดี”
ซูอู๋ตู้มองขนมไหว้พระจันทร์หน้าตาธรรมดาพวกนั้น พยักหน้า “อย่างละสองชิ้น”
ชายชราขานรับอย่างดีใจ หยิบกระดาษน้ำมันห่อให้อย่างคล่องแคล่วยื่นให้ ซูอู๋ตู้จ่ายเงิน รับห่อกระดาษน้ำมันมา แกะห่อหนึ่งออกตามอำเภอใจ กัดคำหนึ่ง
เป็นไส้ถั่วแดง
แป้งขนมไหว้พระจันทร์หนาไปหน่อย ไส้ก็หวานเกินไป ไม่อร่อยเท่าที่พ่อครัวศาลาหยานอวี่ทำได้ประณีตสดชื่น ทว่าในงานประทีปโคมที่คึกคักนี้ ขนมไหว้พระจันทร์หยาบๆ นี้กลับมีรสชาติดีขึ้นมาบ้าง