เป็นไปตามคาด เขาลังเลอยู่นาน สีหน้าเปลี่ยนไปหลายครั้ง สุดท้ายราวกับยอมจำนน มือทั้งสองข้างถือหนังสือที่ซ่อนไว้ข้างหลังส่งมาตรงหน้าซูอู๋ตู้ ก้มศีรษะ เสียงอู้อี้: “ผู้น้อยรู้ผิดแล้ว”
ซูอู๋ตู้ก้มมอง
หน้าปกวาดรูปชายชุดดำคนหนึ่ง เยื่อจันทรครรภ์นูนขึ้น ข้างกายมีชายชุดแดงยืนอยู่ มือทั้งสองจับมือกัน ตรงกลางพิมพ์ตัวอักษรใหญ่แถวหนึ่ง——
สะเทือน! องครักษ์เงาเย็นชากลับมีลูกของข้า!
ซูอู๋ตู้: “……”
ม่อพั้นพั่นกระจายไปกี่ฉบับกันแน่?
เขารับหนังสือเล่มนั้นมา พลิกดูตามอารมณ์ พบว่าด้านในยังมีภาพประกอบ วาดเป็นชายชุดแดงหมอบอยู่ตรงหน้าชายชุดดำ เอาหูแนบหน้าท้องอีกฝ่าย ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มซื่อ
มุมปากเขากระตุก นัยน์ตารู้สึกไม่ค่อยสบายนัก
ซูจืออียืนอยู่ข้างกาย ก้มศีรษะต่ำกว่าเดิม
ซูอู๋ตู้ปิดหนังสือ มือถือชั่งน้ำหนัก เอ่ยด้วยน้ำเสียงอมยิ้ม: “จืออีเป็นภูเขาน้ำแข็งหรือ?”
ซูจืออีไม่กล้าส่งเสียง
“ทั้งที่เป็นเจ้าไม้ทื่อชัด ๆ” ซูอู๋ตู้เอ่ยเนิบนาบ “อมไว้ก็ยังออกดอกออกผลได้ หนังสือเล่าเรื่องนี้เขียนลำเอียงไปบ้าง”
ริมฝีปากซูจืออีขยับเล็กน้อย กลับไม่มีคำพูดใดเล็ดลอด
เขาไม่กล้าพูดว่า ในหนังสือเล่มนี้ท่านเจ้าสำนักถูกแต่งให้เป็น... คนที่เอาแต่ติดหนึบกับองครักษ์เงา... แม้จะต่างจากนายท่านนัก แต่ไม่รู้ทำไม พอนึกภาพสวมเอาป็นรูปลักษณ์นายท่านเข้าไป เขาก็อดไม่ได้ที่จะอ่านต่อไปเรื่อย ๆ
อีกทั้งภายในนั้นแม้จะโอ้อวดไปบ้าง แต่หลายส่วนกลับเข้ากันอย่างประหลาด
คำพูดที่เขาไม่กล้าเอื้อนเอ่ย คนในหนังสือกลับพูดออกมา สิ่งที่เขาไม่กล้าทำ คนในหนังสือกลับทำแล้ว