ม่อพั้นพั่นพยักหน้า "นางคือหนึ่งในไม่กี่คนที่ก้าวออกจากหน่วยลับได้ทั้งเป็น หลังจากมาเป็นองครักษ์เงาให้บิดาของเจ้า ทั้งสองก็ถูกตาต้องใจ ต่อมาจึงมีเจ้า"
"เช่นนั้นแล้วจะมีอะไรต้องปิดบัง เหตุใดไม่เคยมีใครบอกข้าเลย"
"หลังจากบิดามารดาเจ้าสมรสกัน มารดาของเจ้าก็มิใช่องครักษ์เงาอีกต่อไป ชาติกำเนิดของนางแต่เดิมก็มีคนรู้ไม่กี่คน"
ม่อพั้นพั่นเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยเสียงต่ำว่า "ตอนนางตั้งครรภ์เจ้า ถูกลักพาตัวไป แม้จะช่วยกลับมาได้ แต่ก็ได้รับบาดเจ็บ เจ็ดเดือนกว่าๆ ก็คลอดก่อนกำหนด เจ้าเกือบจะเลี้ยงไม่รอด ครานั้นมารดาเจ้าก็บาดเจ็บสาหัสเช่นกัน ใช้ยาเรื่อยแรงได้เพียงครึ่งปีกว่าๆ ก็จากไป"
ซูอู๋ตู้เมื่อก่อนเพียงรู้ว่ามารดาจากไปเพราะป่วย เหตุที่แท้จริง…เป็นเพราะเขาหรือ
ม่อพั้นพั่นเห็นสีหน้าของเขาเช่นนั้น จึงยื่นมือตบไหล่เขาเบาๆ
"ก่อนนางจะไป ได้กำชับกำชาไว้เป็นพิเศษว่า ห้ามให้เจ้ารู้เรื่องภายใน ก็เพราะกลัวว่าเจ้าจะเป็นเช่นนี้ เรื่องนี้ก็ไม่เกี่ยวอะไรกับเจ้า เอาเป็นว่าทุกอย่างล้วนเป็นชะตากรรม"
ซูอู๋ตู้ทอดสายตาต่ำลง รู้สึกราวกับมีสิ่งใดมาทับถมอยู่ในอก
ม่อพั้นพั่นโบกมือ ไม่อยากเอ่ยอะไรอีก "ข้าก็ง่วงแล้ว กลับไปพักก่อน เจ้าอย่าคิดมาก เรื่องมันผ่านไปแล้วทั้งนั้น"
กล่าวจบก็หมุนตัวเดินไปยังห้องปีก ยังเดินไปไม่ถึงประตู หนังสือที่ซ่อนไว้ในอกหลุดร่วงลงมา "เป๊าะ" หนึ่งดังกับพื้น
ซูอู๋ตู้ก้มหน้ามอง อาศัยแสงโคมไฟ เห็นตัวอักษรบรรทัดใหญ่บนปกอย่างชัดเจน——ท่านเจ้าสำนักอย่าได้เอาแต่กดขี่อีกเลย หน้าท้องขององครักษ์เงาเก็บไว้ไม่อยู่แล้ว!