นายดอกไม้ผู้นั้นผิวขาวสะอาด ร้องเพลงที่ซูอู๋ตู้ไม่เคยฟังมาก่อน น้ำเสียงใสดังกังวาน หางเสียงตวัดขึ้นเล็กน้อย แฝงความเย้ายวนชวนหลงใหล
ร้อยกิ่งชำเลืองมองหลี่ผูหลานแวบหนึ่ง "เจ้านี่ใจกว้างดีนะ"
หลี่ผูหลานรีบขยับเข้าไปใกล้ "อาจารย์ผู้สอน ข้าแค่ว่าท่าทางตอนเขาร้องเพลง มันคล้ายกับตอนที่ท่านสอนข้าดนตรีเมื่อก่อนน่ะ"
ซูอู๋ตู้ถอนหายใจ เป็นห่วงชีวิตรักในอนาคตของสหายอย่างจริงใจ—เอาคนไปเปรียบกับนายดอกไม้ ไม่กลัวอีกฝ่ายโกรธหรือ? ไม่รู้ว่าซื่อตรงหรือซื่อบื้อกันแน่
หลี่ผูหลานก็รู้ตัวว่าพูดผิด รีบเสริมอีกประโยค "ก็ท่วงท่าตั้งใจแบบนั้นน่ะคล้าย ไม่ใช่เรื่องอื่น"
ร้อยกิ่งยกจอกสุราแตะริมฝีปากจิบ ไร้สีหน้าบนใบหน้า
การแสดงด้านล่างดำเนินถึงจุดสูงสุด บรรยากาศในโถงใหญ่คึกคัก แม่เล้าสะบัดสะโพกขึ้นเวที มือกำผ้าเช็ดหน้าสีแดง ยิ้มจนหยีเป็นเส้น
"ท่านผู้ชายทั้งหลาย ตัวชูโรงของวันนี้กำลังจะปรากฏแล้ว" นางจงใจลากเสียงยาว "รับประกันว่าทุกท่านไม่เคยเห็นมาก่อน"
ด้านล่างมีคนโห่ร้อง "เร็วเข้าเถอะ อืดอาดอยู่ได้!"
"ใช่แล้ว! ปิดเงียบมาหลายวัน สรุปเป็นตัวละครไหนกัน?"
แม่เล้ายิ้มแต่ไม่ตอบ ปรบมือ
ไฟในเรือนค่อยๆ ดับลงทีละดวง เหลือเพียงเชิงเทียนรอบหน้าเวทีที่ยังจุดอยู่ แสงสลัวสีเหลืองนวลสาดลงบนเวที