“ก็ได้” ซูอู๋ตู้ล้วงธนบัตรปึกหนึ่งจากแขนเสื้อ วางบนโต๊ะ แล้วดันไป
แม่เล้าเบิกตากว้าง ยื่นมือจะหยิบ
มือของซูอู๋ตู้กดไว้บนธนบัตร ไม่ยอมปล่อย “สัญญาขายตัว”
แม่เล้าชะงักไปครู่หนึ่ง รีบควักกระดาษแผ่นหนึ่งจากอกเสื้อยื่นให้ “คุณชายวางใจได้ สินค้ากับเงินตราตกลงกันเรียบร้อย หมดจด ไม่มีปัญหาภายหลังแน่นอน”
ซูอู๋ตู้รับกระดาษแผ่นนั้นมา พลิกดูแล้วไม่มีปัญหา จึงพับเก็บในแขนเสื้อ แล้วจึงปล่อยมือที่กดธนบัตรไว้
แม่เล้ารวบธนบัตรซุกเข้าอกเสื้ออย่างรวดเร็ว รอยยิ้มบนหน้ากดเท่าไหร่ก็ไม่ลง พูดต่อเนื่องว่า “คุณชายค่อยๆ ใช้ ค่อยๆ ใช้ คนนี้เป็นของคุณแล้ว! มีอะไรต้องการก็สั่งได้เลย”
นางพาเด็กติดตามถอยออกไป ประตูปิด
ในห้องเงียบลง
หลี่ผูหลานมองซูอู๋ตู้ แล้วมองเด็กหนุ่มที่ก้มหัวยืนอยู่หน้าประตูคนนั้น ปากอ้าแล้วหุบ หุบแล้วอ้า สุดท้ายกลั้นไว้ไม่ไหวโพล่งออกมา “เจ้าบ้าไปแล้ว”
ซูอู๋ตู้ไม่สนใจเขา ปลดเสื้อคลุมตัวนอกออก โยนส่งไปตามอารมณ์
“ใส่เสีย”
เด็กหนุ่มคนนั้นรับเสื้อคลุมไว้ ก้มมองเสื้อผ้าตัวบางเสียดแทงของตัวเอง ริมฝีปากขยับ แต่กลับพูดอะไรไม่ออก ก้มหน้าคลุมเสื้อคลุมตัวนอกไว้อย่างเงียบๆ เสื้อคลุมตัวโตมาก ปกปิดพุงนูนนั้นไว้
ซูอู๋ตู้ลุกขึ้นยืน ประสานมือคารวะหลี่ผูหลาน “ข้าไปก่อน ยังมีเรื่องต้องจัดการ พวกเจ้าไปต่อเถอะ ไว้ค่อยพบกันวันหลัง”