ซูจืออีได้ยินดังนั้น ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ไม่คิดว่านายท่านจะคิดเช่นนั้น เขาดิ้นรนอยากลุกขึ้นอธิบาย แต่ไม่รู้ว่านึกอะไรได้ จึงฝืนกลั้นไว้ไม่ขยับ เพียงแต่รีบปฏิเสธว่า "ไม่ใช่! ผู้น้อยไม่กล้า!"
เขาไม่รู้จะอธิบายอย่างไร ได้แต่พูดซ้ำว่า "ผู้น้อยไม่เคยคิดเช่นนั้น การปกป้องนายท่านและปฏิบัติตามคำสั่งคือหน้าที่ของผู้น้อย"
ซูอู๋ตู้จ้องมองเขาอยู่ครู่ใหญ่ สุดท้ายก็แค่นหัวเราะ น้ำเสียงยังไม่ค่อยดีนัก แต่ก็ไม่ได้บีบบังคับต่อ "ก็เชื่อว่าเจ้าไม่กล้า ในเมื่อไม่คิดเช่นนั้น ก็จงสงบเสงี่ยมให้ข้าหน่อย! บำรุงร่างกายให้ดี ถ้าเกิดอะไรขึ้นอีก จะต้องถูกลงโทษหนัก!"
"ขอรับ ผู้น้อยรับคำสั่ง" ซูจืออีเม้มปากพูดเสียงเบา
พักฟื้นอยู่ที่โรงหมออย่างเสียไม่ได้สองสามวัน พออาการของซูจืออีคงที่ขึ้นบ้าง คณะเดินทางก็ออกเดินทางกลับศาลาหยานอวี่อีกครั้ง ระหว่างทางกลับไม่ได้พบอุปสรรคใดอีก ราบรื่นจนน่าประหลาดใจ
ถึงศาลาหยานอวี่เมื่อยามพลบค่ำ
ซูจืออีก้าวลงจากรถม้าตามซูอู๋ตู้ แล้วก็อยากกลับไปยังกลุ่มเรือนหินที่พวกองครักษ์เงาพักอยู่เหมือนเช่นเคย
ทว่า เขาเพิ่งถอยหลังไปครึ่งก้าว เสียงของซูอู๋ตู้ดังขึ้น “ตามประมุขศาลานี้มา”
ซูจืออีชะงักเท้า "ขอรับ"
เขาคิดว่านายท่านมีภารกิจจะสั่งแยกต่างหาก
เขาเดินตามหลังซูอู๋ตู้ ผ่านศาลารายล้อมและตำหนักต่าง ๆ แต่ที่หมายไม่ใช่เรือนฟังฝนที่ใช้จัดการกิจธุระ กลับเป็น "ตำหนักอู๋ตู้" ที่ซูอู๋ตู้พำนักอยู่เป็นประจำ