วันนั้นเป็นวันที่ฝนตก บิดาซูฉิงนั่งอยู่ในห้องหนังสือ สีหน้าเศร้าหมองยิ่งกว่าท้องฟ้าด้านนอกเสียอีก
ตอนนั้นเขายังเด็ก ไม่เข้าใจความหนักอึ้งในแววตาของบิดาว่าหมายถึงอะไร จำได้เพียงบิดาส่งหนังสือทีละเล่ม ๆ ให้เขา
"อู๋ตู้ พวกนี้คือคำสั่งศาลาหยานอวี่"
เขาอึ้งไปทันที "คำสั่งศาลาหยานอวี่" ที่คนในยุทธภพต่างหมายตา ลือกันว่าซ่อนสมบัติล้ำค่าเทียบเท่าแผ่นดินและตำราลับที่เพียงพอจะครองยุทธภพ แท้จริงแล้วเป็นเพียงกองหนังสือที่ไม่เห็นร่องรอยอะไรเลยอย่างนั้นหรือ?
บิดาเห็นความสงสัยของเขา จึงลูบศีรษะเขาเบา ๆ เผยรอยยิ้มอ่อนโยนที่หาชมได้ยาก "หนังสือพวกนี้ใช้รหัสลับที่ท่านเจ้าสำนักรุ่นแรกคิดค้นขึ้นบันทึกไว้ หากไม่มีคู่มือรหัสลับ ของพวกนี้ก็เป็นแค่เศษกระดาษไร้ค่า รอจนถึงวันที่เจ้ารับตำแหน่งเจ้าสำนัก ข้าจะมอบคู่มือให้เจ้าเอง เมื่อนั้น สิ่งที่ศาลาหยานอวี่สั่งสมมาร้อยปีก็จะเป็นของเจ้า"
แต่บิดาไม่ทันได้รอถึงวันนั้น
ซูฉิงตายในคืนที่แสนจะธรรมดาคืนหนึ่ง และคู่มือรหัสลับที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนก็หายสาบสูญไปพร้อมกับความตายของบิดา
ซูอู๋ตู้ยืนอยู่หน้าชั้นหนังสือ ดวงตาหงส์ฉายแววหม่นหมองลึกซึ้ง คิดว่าบิดาคงจะรู้ตัวตั้งแต่ตอนนั้นแล้วว่ามีคนจ้องจะชิงคำสั่งศาลาหยานอวี่ จึงมอบหนังสือให้เขาล่วงหน้า
หลังจากเขารับตำแหน่งเจ้าสำนัก ก็พลิกค้นทั่วทั้งสำนักจนทั่วทุกซอกมุม ค้นหาทุกที่ที่บิดาเคยไปตอนมีชีวิต แต่ก็ไม่พบร่องรอยของคู่มือเล่มนั้นเลย
เขาเข้าใจแล้วว่า—คู่มือถูกคนเอาไป และคนที่เอาไปมีส่วนรู้เห็นกับความตายของบิดาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้