ชิงชิงก้มหน้ามองขวดกระเบื้องนั้น ไม่ได้ถามว่าเป็นยาอะไร เขายื่นมือไปหยิบขึ้นมา เขย่าเม็ดยาสีดำออกมาเม็ดหนึ่ง ลังเลอยู่ชั่วครู่ จากนั้นหลับตายัดเข้าปาก ยกถ้วยชาขึ้นกลืนลงคอไปอย่างขอไปที
ซูอู๋ตู้เลิกคิ้วอย่างพึงใจ
"นี่คือพิษพยาธิ ของหน่วยลับทำขึ้น มีไว้ให้คนว่านอนสอนง่ายโดยเฉพาะ" น้ำเสียงเขาราบเรียบ "ไม่เอาชีวิตเจ้า และไม่ทำร้ายเด็กในท้องของเจ้าด้วย แต่หากเจ้ามีใจทรยศ เมื่อใดที่มันกำเริบขึ้นมา จะทุกข์ทรมานยิ่งกว่าตาย"
ชิงชิงวางถ้วยชาลง ปลายนิ้วสั่นเล็กน้อย แต่น้ำเสียงยังนับว่าสงบนิ่ง "ข้าเข้าใจแล้ว"
"รออีกสักระยะ ข้าจะบอกหูอาฉื่อว่าเจอเจ้าแล้ว ถึงเวลานั้นเจ้าก็กลับไปอยู่ข้างกายเขา" ซูอู๋ตู้มองสบตาเขา "อย่าให้ใครรู้ว่าข้าคือคนที่ซื้อตัวเจ้ามาตั้งแต่แรก หากทางบู๊ลิ้มมีวี่แววอะไร ก็ส่งข่าวมาให้ข้า"
ชิงชิงพยักหน้า "ข้าเข้าใจ"
เมื่อกำชับเสร็จ ซูอู๋ตู้ก็ลุกขึ้นเดินจากไป
ชิงชิงยืนอยู่ข้างโต๊ะ มองแผ่นหลังของเขา โล่งอกไปเงียบๆ
…เขายังนึกว่าซูอู๋ตู้จะให้เขาไปฆ่าหูอาฉื่อจริงๆ เสียอีก
เด็กรับใช้เดินตามหลังซูอู๋ตู้ออกประตูไป เดินไปได้ไม่กี่ก้าว จึงรายงานด้วยเสียงต่ำ "ท่านเจ้าสำนัก พ่อหนุ่มผู้นั้นอยู่ในห้องทุกวัน ไม่ค่อยออกไปไหน ทั้งไม่พูดคุยกับใคร ไม่มีอะไรผิดปกติ"
ซูอู๋ตู้ "อืม" หนึ่งครั้ง "จับตาดูต่อไป อย่างไรก็ตาม หากเขามีความจำเป็นอะไรในชีวิตประจำวัน ก็สนองให้ก็ได้"
"ขอรับ ผู้น้อยเข้าใจ"
ซูอู๋ตู้ออกจากตึกเล็ก มุ่งไปตามระเบียงยาวสู่เรือนฟังฝน เตรียมไปจัดการงานศาลา
ซูจืออีแฝงตัวติดตามอยู่ในที่มืด เปลี่ยนตำแหน่งไปเรื่อยๆ
ตามปกติแล้วนี่เป็นสิ่งที่เขาทำได้สะดวกคล่องแคล่วที่สุด ทว่าวันนี้ไม่รู้ทำไม การเคลื่อนไหวนั้นฝืดขัดเล็กน้อย เมื่อครู่เขาแฝงตัวในที่มืดนานเกินไป ขาค่อนข้างแข็งทื่อ ตอนก้าวขึ้นก้าวลง จู่ๆ น่องก็กระตุกเกร็งขึ้นมาอย่างแรง ราวกับกล้ามเนื้อบิดเป็นปม ปวดจนตาพร่ามืดไป