เพราะต้องทำแผลที่บั้นเอว เสื้อของซูจืออีจึงถูกร่นลงมาถึงสะเอว เผยให้เห็นแผ่นหลังทั้งหมดและสีข้างบางส่วน ก่อนหน้านี้ที่สวมชุดรัดรูปแนบเนื้อก็ยังไม่เห็นชัดนัก ครั้นไร้สิ่งปิดบังเช่นนี้ จึงเห็นได้ว่าจันทรครรภ์เบื้องล่างที่เคยราบเรียบกระชับ บัดนี้เผยให้เห็นส่วนโค้งนูนขึ้นมาเล็กน้อยอย่างนุ่มนวล
แม้จะยังไม่ชัดเจนนัก แต่ก็เห็นเค้าลางที่แตกต่างไปจากเดิมได้แล้ว
สายตาของซูอู๋ตู้หยุดนิ่งอยู่ที่ตรงนั้นครู่หนึ่ง แววตาล้ำลึก ไม่อาจรู้ได้ว่าคิดอะไรอยู่
หมอทำแผลเสร็จ เช็ดเหงื่ออีกครั้ง แล้วจึงหันกายโค้งคำนับซูอู๋ตู้ กล่าวว่า “ท่าน… คุณชาย บาดแผลลึกมาก โชคดีที่ไม่กระทบอวัยวะภายใน พักรักษาตัวให้ดีก็ไม่เป็นอันใด เพียงแต่… จากชีพจร จันทรปราณเคลื่อนไหว ต้องนอนพักนิ่งๆ กินยาตามเวลา มิฉะนั้น… มิฉะนั้นเกรงว่าจะมีอันตราย”
ซูอู๋ตู้ตอบรับเบาๆ หยิบเงินจำนวนพอควรวางลงบนโต๊ะ “เรื่องวันนี้ หากมีข่าวเล็ดลอดออกไปแม้แต่น้อย…” น้ำเสียงเขาเรียบเฉย แต่แฝงไว้ด้วยอำนาจกดดันของผู้อยู่เหนือกว่า
หมอคนนั้นรีบคว้าเงิน พูดต่อเนื่องว่า “ผู้น้อยเข้าใจ! ผู้น้อยเข้าใจ! วันนี้ผู้น้อยเพียงออกไปรักษาคนป่วยที่ติดหวัด ไม่มีอะไรอื่น! ไม่มีอะไรอื่นเลย!” พูดจบก็แทบจะเผ่นออกจากห้องไป
ซูจืออีขยับตัวจะลุกขึ้น
“นอนลง” ซูอู๋ตู้ออกคำสั่ง น้ำเสียงไร้ซึ่งอารมณ์ “ระยะนี้ไม่มีภารกิจให้เจ้าทำ รักษาบาดแผล… และร่างกายของเจ้าให้ดี”
ซูจืออีนอนอยู่บนเตียงนุ่ม ร่างกายแข็งทื่อ แม้แต่จะรั้งเสื้อขึ้นมาก็ลืมเลือน ปล่อยให้จันทรครรภ์เบื้องล่างที่เริ่มนูนขึ้นมาเผยออกเช่นนั้น