ในทางเดินดังเสียงชายผ้าพลิ้วตัดลม
ซูจืออีลืมตาขึ้น ฟังออกว่าเป็นฝีเท้าของจืออู่และจือชี พวกเขาไปกับนายท่าน บัดนี้พวกเขากลับมาแล้ว นายท่านก็คงกลับมาแล้วเช่นกัน
เขาหลุบตาลง ลูบท้องเบา ๆ
นายท่านคงจะมาที่นี่ในอีกไม่ช้า เพื่อดูว่าคุณหนูน้อยสบายดีหรือไม่
ซูจืออีนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะลุกจากเตียง เดินไปที่โต๊ะ เอื้อมมือแตะกาน้ำชาบนโต๊ะ พบว่ามันเย็นชืดไปนานแล้ว กาชานี้ยังเป็นใบที่เด็กรับใช้เติมมาตอนส่งอาหารเช้า
เขายกกาน้ำชาขึ้น ค่อย ๆ ถ่ายพลังภายในลงสู่ฝ่ามือ ทำให้ร้อน แล้วรินน้ำหนึ่งแก้ววางไว้บนโต๊ะ จากนั้นก็กวาดตามองห้องหินนี้ จัดข้าวของในห้องที่แทบไม่มีอะไรให้เข้าที่ แล้วเช็ดเก้าอี้ที่นายท่านสั่งให้ขนมาเมื่อคราวก่อนอย่างพิถีพิถัน—เก้าอี้ตัวนี้เขาไม่เคยนั่งเลย
——
อีกฟากหนึ่ง ซูอู๋ตู้นั่งอยู่หลังโต๊ะหนังสือในเรือนฟังฝน เรียกหมอเฉินมาพูดคุย
“จืออีเป็นอย่างไรบ้าง”
หมอเฉินครานี้เตรียมตัวมาแต่เนิ่น ๆ โค้งกายตอบว่า “เรียนท่านเจ้าสำนัก จืออีทุกอย่างปกติ เพียงแต่ช่วงปลายตั้งครรภ์อาการจะทวีขึ้น แน่นหน้าอก เหนื่อยง่าย…ล้วนเป็นอาการทั่วไป ลำบากขึ้นบ้าง แต่ไม่เป็นไร กระผมสั่งยาบำรุงไปแล้ว เขาก็กินตรงเวลาตลอด”
ซูอู๋ตู้ส่งเสียง “อืม” “ไม่มีปัญหาใหญ่ก็ดีแล้ว”
หมอเฉินรอครู่หนึ่ง เห็นท่านเจ้าสำนักไม่มีคำสั่งอื่น ก็ถอยออกไป
ซูอู๋ตู้พิงพนักเก้าอี้ รายงานบนโต๊ะกางทิ้งไว้นานแล้ว แต่กลับอ่านไม่เข้าหัวแม้แต่ตัวอักษรเดียว