เงียบงันไปชั่วอึดใจ
จือซานเอ่ยปากขึ้น น้ำเสียงเรียบเฉย "ตอนนี้เจ้าเข้าเวรอยู่ ไหวหรือ"
ซูจืออีตอบ "ไหว"
จือซานจึงไม่พูดอะไรต่อ แต่คิ้วยังไม่คลาย จืออู่กับจือชีสบตากัน จือปาที่เงียบมาตลอดลืมตาขึ้นพูดว่า "ข้าช่วยจือซือเข้าเวรแทนสักสองสามวันแล้วกัน ช่วงนี้ข้าไม่มีภารกิจ อยู่แต่ในสำนัก"
ซูจืออีมองไปทางเขา "ไม่ต้อง ข้าจัดเวรไว้แล้ว"
คนอื่น ๆ จึงไม่พูดอะไรอีก หากพูดต่อก็จะดูมากความเกินไป
ซูจืออีนำตารางเวรใหม่ไปติดบนผนังห้องประชุม วันนี้มีพวกเขาเพียงไม่กี่คนที่อยู่ในสำนัก คนอื่นออกภารกิจข้างนอก รอกลับมาก็จะได้เห็น
จืออู่นึกอะไรขึ้นมาได้ "จริงสิ ครานี้นายท่านพาคนกลับมาจากเมืองหลินโจวด้วยคนหนึ่ง"
ทุกคนหันมองเขา หากมีอะไรผิดปกติรอบตัวนายท่าน พวกเขาต้องเตือนกันและกัน จะได้ไม่เกิดความผิดพลาด
แต่ครานี้จืออู่กลับเหมือนไม่รู้จะเอ่ยปากอย่างไร "เป็นนายดอกไม้น่ะ"
จือซานขมวดคิ้ว "นายดอกไม้?"
"อืม นายท่านซื้อกลับมาจากเรือนดอกไม้" จืออู่เหลือบมองจืออีอย่างรวดเร็ว "แล้ว...นายดอกไม้คนนั้นท้องด้วย ท้องโตมาก ดูแล้วน่าจะ...ยังไงก็เถอะ โตมาก น่าจะใกล้คลอดแล้ว"
จือซานก็เหลือบมองซูจืออีโดยไม่รู้ตัว ซูจืออีสวมหน้ากากอยู่ มองไม่ออกว่ามีปฏิกิริยาอย่างไร
จืออู่พูดต่อ "คนนี้ไม่แน่ว่าจะไม่มีพิษภัยอย่างที่ตัวเองพูด ระหว่างเข้าเวรต้องระวังหน่อย ตอนนี้นายท่านก็ยังไม่ไว้ใจเขาเต็มที่"