ซูอู๋ตู้ชะงักไป
เขาหันมองร้อยกิ่งที่ยืนอยู่ไม่ไกล ร้อยกิ่งกำลังยืนหันหลังให้รถม้า มองดูแผงขายถังหูลู่ริมถนน ดูเหมือนไม่ได้สนใจบทสนทนาทางนี้เลย
ซูอู๋ตู้ละสายตากลับมามองใบหน้าของหลี่ผูหลานที่เต็มไปด้วยคำว่า "รีบบอกข้ามาเถอะ" แล้วก็เข้าใจอะไรบางอย่าง
"เจ้าอยากใช้กับใคร?" เขาถาม
หลี่ผูหลานเผยสีหน้าเขินอายออกมาอย่างยากจะเก็บ ขยี้หัว ไม่ตอบตรงๆ "เจ้าก็บอกมาสิว่ามีหรือเปล่า"
ในที่สุดมุมปากของซูอู๋ตู้ก็อดไม่ได้ที่จะโค้งขึ้น
"ไม่มี" เขากล่าว "ข้าก็ไม่รู้ว่าเหตุใดเขาถึงตั้งครรภ์ หากเจ้าอยากมีบุตรกับเขา ก็ไปหาทางเอาเองเถิด"
ใบหน้าหลี่ผูหลานสลดลง ผิดหวังจนเม้มปาก
"พอเถอะ" ซูอู๋ตู้ปล่อยม่านรถลง "ข้าไปแล้ว"
หลี่ผูหลานถอยหลังไปก้าวหนึ่ง โบกมือให้รถม้า "ไปเถิดๆ ระวังตัวด้วย คราวหน้ามาให้เขียนจดหมายบอกล่วงหน้า ข้าจะเตรียมซาลาเปาหน้าปูไว้ให้"
ในน้ำเสียงของซูอู๋ตู้แฝงรอยยิ้ม "รับทราบ แล้วพบกันใหม่"
รถม้าค่อยๆ เคลื่อนตัวออกไป
หลี่ผูหลานยืนอยู่ริมทาง จนกระทั่งรถม้าเลี้ยวหายเข้าตรอกไปจนมองไม่เห็นอีก
ร้อยกิ่งเดินกลับมาข้างกายเขา ในมือถือถังหูลู่เสียบไม้ กัดไปหนึ่งคำแล้วถามเสียงอู้อี้ "กลับหรือยัง?"
"กลับเถอะ" หลี่ผูหลานหันมามองร้อยกิ่ง ก่อนถอนหายใจอย่างลึกซึ้งอย่างไร้สาเหตุ
"เกิดอะไรขึ้น?"
"ไม่มีอะไร" หลี่ผูหลานสอดมือเข้าในแขนเสื้อ น้ำเสียงจริงจังขึ้นเล็กน้อย "แค่รู้สึกว่า เพื่อนข้าคนนี้ ระยะนี้ดูเปลี่ยนไป"
"หืม?"
"เฮ้อ พูดไม่ถูก ยังไงก็คือไม่เหมือนเดิม"
หลี่ผูหลานคิดทบทวนดูดีๆ ตั้งแต่บิดาของซูอู๋ตู้จากไป ซูอู๋ตู้ก็ทำตัวเย็นชากับทุกคนทุกเรื่อง เพิ่งมาระยะนี้เองที่ดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาบ้าง