เขาชะงักไปครู่หนึ่ง มุมปากกระตุกรอยยิ้มขมขื่น "คืนแรกของข้า เขาเป็นคนซื้อไป เขาดีกับข้าอยู่บ้าง พอมีความจริงใจ รับข้าไปอยู่เรือนนอก มาเยี่ยมทุกสองสามวัน ข้านึกว่า... นั่นคือที่พักพิงสุดท้าย"
ซูอู๋ตู้ไม่ได้ขัดจังหวะเขา
"ต่อมาหูกวงเอี๋ยนก็รู้เรื่อง" น้ำเสียงของชิงชิงราบเรียบลง "หูกวงเอี๋ยนจะให้หูอาฉื่อแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ ชายโสโครกอย่างข้าที่มาจากหอนางโลม ย่อมกลายเป็นหินขวางทาง เขาย่อมทนข้าไม่ได้"
"เพื่อตัดใจหูอาฉื่อ เขาจึงมอบข้าให้ลูกน้อง สั่งให้เก็บข้า" ชิงชิงเงยหน้ามองซูอู๋ตู้ "คนผู้นั้นคือโจวเต๋ออัน ประธานสมาคมพาณิชย์สากล"
แววตาของซูอู๋ตู้เปลี่ยนไป
"โจวเต๋ออัน?" เขาถาม "โจวเต๋ออันเป็นคนของหูกวงเอี๋ยนหรือ?"
ชิงชิงพยักหน้า "ข้าไม่รู้ว่าความสัมพันธ์พวกเขาแน่ชัดเป็นเช่นไร แต่เรื่องที่หูกวงเอี๋ยนสั่ง โจวเต๋ออันก็ทำจริง ทว่าเขาไม่ได้ฆ่าข้า กลับแอบพาข้ามาที่เมืองหลินโจว ขายให้หอเซียนเมามาย คงเห็นว่าข้ามีชีวิตอยู่ก็ไม่เป็นภัย แถมยังแลกเงินได้บ้าง" เขาหัวเราะเย็น "สมเป็นพ่อค้า"
ซูอู๋ตู้นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง
ในสมองเขาเบาะแสพวกนั้นเริ่มต่อกันเป็นภาพ หูกวงเอี๋ยน โจวเต๋ออัน จ้าวเซิง เงาจำแลง... ดูเหมือนมีเส้นสายราง ๆ เชื่อมโยงอยู่
"เจ้าบอกว่าโจวเต๋ออันเป็นคนของหูกวงเอี๋ยน มีหลักฐานหรือไม่?"
ชิงชิงส่ายหน้า "ไม่มี เขาทำงานสะอาดมาก ข้าเอาหลักฐานมาให้ไม่ได้ แต่ทุกคำที่ข้าพูดเป็นความจริง"