สาวใช้ก้มหน้า ไม่กล้ามองเขา "ท่านออกไปเมื่อเช้าไม่นาน ท่านจืออีก็เก็บข้าวของ... บอกว่าจะกลับเรือนหิน บ่าวถามเขา เขาบอกว่าร่างกายฟื้นดีแล้ว ควรกลับไป..."
พูดไปเสียงก็ค่อยๆ เบาลง เพราะนางสังเกตเห็นสีหน้าของท่านเจ้าสำนักเคร่งขรึมราวกับพายุจะมา
ฮือๆๆ จี้ห้อยแดงของนางจะยังได้ใส่ไหมนะ ซื้อมาตั้งแพง...
ซูอู๋ตู้ไม่ตอบรับ ผลักประตูเข้าไป ในห้องเก็บกวาดสะอาดหมดจด ผ้าห่มพับเรียบร้อย แม้แต่หนังสือเล่าเรื่องที่เขาซื้อมาก็ถูกคนวางซ้อนไว้ที่มุมโต๊ะ ราวกับไม่เคยมีใครอยู่
เขาหมุนตัวก้าวยาวๆ ไปทางเรือนหิน
...
เหยียบย่ำความมืดมาถึงเรือนหิน ทางเดินมืดสลัว ประตูสองข้างปิดสนิท
เขาไม่ได้มาที่นี่นานแล้ว ยืนอยู่หน้าประตูของซูจืออีครู่หนึ่ง สูดลมหายใจลึก แล้วผลักประตูเข้าไป
ห้องด้านในจุดตะเกียงน้ำมันไว้เพียงดวงเดียว แสงสลัวมาก ซูจืออีคุกเข่าเข่าเดียวต่อหน้าเขา ก้มศีรษะ "คารวะนายท่าน"
ที่นี่ไม่มีอะไรรักษาความอบอุ่น ทุกอย่างเย็นไปหมด อากาศแบบนี้อยู่นานกระดูกจะหนาวจนปวด
ซูจืออีเปลี่ยนเป็นชุดองครักษ์เงาแล้ว ชุดดำเนื้อบาง เข็มขัดหนังรัดแน่นที่เอว บางเฉียบเป็นชั้นเดียว
ซูอู๋ตู้มองคนคนนั้น ยืนอยู่ครู่หนึ่งถึงเอ่ยปาก "ไม่ใช่บอกแล้วว่าห้ามคุกเข่า?"
ซูจืออีหลุบตา น้ำเสียงราบเรียบ "ผู้น้อยคลอดบุตรแล้ว"
ซูอู๋ตู้ไม่พูดอะไรอยู่นาน
เขาค่อยๆ เดินไปนั่งบนเก้าอี้ตัวเดียวในห้อง แล้วถึงพูดว่า "ลุกขึ้นเถอะ"